แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เขตสังคมวัฒนธรรมพิเศษ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เขตสังคมวัฒนธรรมพิเศษ แสดงบทความทั้งหมด

เขตสังคมวัฒนธรรมพิเศษของกลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมือง


     กลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมือง เข้ากรุง 29 มี.ค. ดันนโยบาย “เขตสังคมวัฒนธรรมพิเศษของกลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมือง ก่อนเปิดเสรีอาเซียน เสนอตั้ง “คณะกรรมการนโยบายแก้ปัญหาและฟื้นฟูวิถีชีวิตวัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมืองทั่วประเทศ” เสนอเร่งประกาศพื้นที่นำร่อง “เขตสังคมวัฒนธรรมพิเศษ” ชุมชนชาวเล 8 พื้นที่ และ กะเหรี่ยง 4 พื้นที่

รายงานข่าวจากเครือข่ายคนไร้สัญชาติ กลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมืองแจ้งว่า ในวันที่ 29-30 มีนาคม 2555 นี้ สมาชิกเครือข่ายฯ นัดหมายกันมาร่วมงาน สมัชชา คนไร้สัญชาติ กลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมือง เพื่อผลักดันนโยบาย “เขตสังคมวัฒนธรรมพิเศษของกลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมือง” ก่อนเปิดเสรีอาเซียน ณ. ข้างทำเนียบรัฐบาล กรุงเทพมหานคร 

เพื่อยื่นข้อเสนอให้รัฐบาลพิจารณาแนวทางกำหนดนโยบายที่ชัดเจนต่อกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย โดยเห็นว่า โอกาสที่ประเทศไทยเตรียมการเปิดเสรีอาเซียนปี 2556 นั้น หากมองถึงมิติของเชื้อชาติแล้วประเทศในอาเซียนล้วนแต่มีความหลากหลายของเชื้อชาติของกลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมืองทั้งสิ้น

ข้อมูลทางวิชาการ ระบุว่า ประเทศไทยมีกลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมือง ถึง 36 เผ่า มีภาษา อัตลักษณ์วัฒนธรรมและบริบทของสังคมที่แตกต่างออกไปจากสังคมใหญ่ อาทิเช่น ทางภาคเหนือมี ปกากะญอ ขมุ มฺบีซู มลาบรี ม้ง เมี่ยน ลีซู ลาหู่ ลัวะ อาข่า ฯลฯ ภาคอีสานมี ชาวกูย ภูไท ญัฮฺกุร โส้ ฯลฯ ภาคกลางและตะวันออก มีชาวมอญ ไททรงดำ ชอง ฯลฯ และภาคใต้มี มอแกน มอแกลน อุรักละโว้ย มานิและมาลายู เป็นต้น รวมมีประชากรรวมกันมากกว่า 1,200,000 คน แต่ในจำนวนนี้เป็นผู้ไร้สัญชาติถึง 400,000 คน

   กลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมือง ส่วนใหญ่อาศัยในพื้นที่มาเป็นเวลานาน บางกลุ่มมีอายุกว่า 500 ปี เป็นกลุ่มประชากรขนาดเล็ก มีวิถีชีวิตวัฒนธรรมที่เรียบง่าย ผูกพันกับธรรมชาติอย่างแนบแน่น ใช้ทรัพยากรแบบหาอยู่หากิน มีระบบขัดเกลาทางสังคมและบ่มเพาะจนกลับกลายเป็นอัตลักษณ์และแบบแผนการดำเนินชีวิตของแต่ละกลุ่ม ซึ่งสืบทอดสู่คนรุ่นหลัง ดังเช่น การอาศัยหาอยู่หากินกับป่าของชนเผ่าบนที่สูงทางภาคเหนือ และการอาศัยหากินกับทะเลของกลุ่มชาวเล ทางภาคใต้ เป็นต้น

ในระยะที่ผ่านมาเรื่องราววัฒนธรรมและระบบคุณค่านั้น เริ่มอ่อนแอและลดความสำคัญลงไป อันเป็นผลพวงมาจากนโยบายการพัฒนาที่ไม่สมดุลของรัฐบาลในทุกยุคทุกสมัย ซึ่งมุ่งการพัฒนาภายใต้ระบอบทุนนิยมเสรีที่เน้นวัดความสำเร็จที่ตัวเลขการเติบโตทางเศรษฐกิจเป็นหลัก จนละเลยและละเมิดสิทธิวิถีชีวิตวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมือง ที่อยู่อย่างเรียบง่ายและพอเพียงเหล่านี้

      นักวิชาการระบุว่า กลุ่มชาติพันธ์และชนเผ่าพื้นเมืองหลายกลุ่ม ตกอยู่ในภาวะวิกฤต เป็นกลุ่มเปราะบางที่คนในสังคมจะต้องช่วยกันปกป้องดูแล ปัญหาโดยภาพรวมของกลุ่มคนเหล่านี้ มีผลกระทบทั้งทางตรงและทางอ้อมจากแผนการพัฒนาเศรษฐกิจและนโยบายใช้ทรัพยากรไม่เป็นธรรม