Tribal Center :ชนเผ่าพื้นเมือง | ประวัติชนเผ่าพื้นเมือง | ประเพณีชนเผ่าพื้นเมือง

ชนเผ่าพื้นเมือง มาชโค ปิโร [Mashco Piro] ในประเทศเปรู

2012-02-02T15:32:00.002+07:00

ชนเผ่าพื้นเมือง มาชโค ปิโร [Mashco-Piro] อาศัยอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติมานู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเปรู ภาพถ่ายที่ปรากฏเห็นอยู่นี้ เป็นฝีมือของนักโบราณคดีที่ถ่ายได้ใกล้ชิดที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์

ชนเผ่าพื้นเมือง “มาชโค ปิโร” เป็นชนเผ่าที่แทบจะไม่ติดต่อกับโลกภายนอก พูดอีกแนวหนึ่งก็คือ ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างที่มนุษย์เราเป็นอยู่ในปัจจุบัน โดยที่ชนเผ่าพื้นเมืองนี้ยังคงใช้ชีวิตตามวิถีชีวิต และประเพณีวัฒนธรรมแบบดั้งเดิมที่บรรพบุรุษสืบต่อกันมา การแต่งกายยังคงใช้วัสดุที่ทำจากไม้หรือฟันของสัตว์ ยิ่งไปกว่านั้น การสื่อสารกันและกันยังใช้สัญญาณบอกรหัส (Code)

ทั้งนี้จากภาพที่บันทึกได้ล่าสุด พบว่า ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างสวมเชือกวงกลมไว้ที่ข้อมือ หัวเข่าและศอก ซึ่งสามารถใช้เป็นเครื่องมือในการขนย้ายสิ่งของ ขณะที่ผู้หญิงจะสวมกระโปรงที่ทำจากเส้นใยของเปลือกไม้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเดือน พฤศจิกายน ปีที่แล้ว [น่าจะปี 2554] นิโคลัส ชาโค ฟลอเรส [Nicolás ‘Shaco’ Flores] นักโบราณคดี ซึ่งสามารถสื่อสารกับชนเผ่านี้ได้ ถูกธนูยิงปักอกเสียชีวิต หลังจากพยายามเข้าไปศึกษาชีวิตของชนเผ่า คาดกันว่า เป็นเพราะเขาถืออาวุธขนาดใหญ่และหม้อ เข้าไปด้วย จึงเกิดการแย่งชิงจากชนเผ่า เพราะของ ทั้ง 2 สิ่งนั้น ถือเป็นสิ่งมีค่าของชนเผ่านี้ และการเสียชีวิตของเขาทำให้การศึกษาความเป็นอยู่ของชนเผ่านี้ยากลำบากมาขึ้นไปอีก

ที่มา mthai

[ปกาเกอะญอ] เมล็ดพันธุ์ดนตรีจากยอดดอยสู่แก่งกระจาน

2012-01-31T17:05:00.001+07:00

เด็กชนเผ่า ความหวังเพื่อเป็นไทย

2012-01-15T09:52:00.005+07:00

- ของขวัญวันเด็กปี 2555 นี้ หนูอยากได้สัญชาติไทย
- อยากได้ของขวัญจากท่านนายรัฐมนตรี คือ สัญชาติไทย
- หนูเกิดในประเทศไทย หนูจึงเป็นคนไทยโดยกำเนิด
- แม้หนูเป็นชนเผ่า แต่หนูก็อยากมีสิทธิเท่าเทียมเหมือนคนทั่วไป
- ผู้ใหญ่ใจดี เห็นใจพวกหนูบ้าง เพราะบัตรประชาชนมีความสำคัญต่อพวกหนูมาก
- ถ้าไม่มีบัตร เหมือนไม่มีตัวตนในประเทศไทย
- ถ้าไม่มีสัญชาติไทย หนูก็ไม่สามารถกู้ยิมเงินเรียนต่อได้

ชนเผ่าพื้นเมืองมลาบรี (ชนเผ่ามลาบรี)

2011-11-12T17:49:00.007+07:00

มลาบรีท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง

ช่วงระยะเวลา 40 ปีที่ผ่านมา ชาวมลาบรีหรือตองเหลือง ต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จากวิถีที่เคยอิสระ หาอยู่หากินในป่า สู่สังคมใหม่ คนรุ่นเก่าต้องปรับตัวท่ามกลางปัจจัยและข้อกำจัดมากมาย ส่วนเด็กรุ่นใหม่ก็ถูกปรับให้เข้าสู่กระแสสังคมในปัจจุบัน

มลาบรี ถูกตั้งคำถาม...วันหนึ่งความเป็นมลาบรีจะถูกกลืนหายหรือไม่ มลาบรีจะดำรงตนอยู่อย่างไรท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง

รู้จักกลุ่มมลาบรี

ชนเผ่ามลาบรีเหลืออยู่เพียง 300 กว่าคน ในอดีตชาวมลาบรี เคยอาศัยอยู่ในป่า มี ภูมิปัญญาเก็บของป่าล่าสัตว์ และการเอาตัวรอดในป่าได้เป็นอย่างดี แต่วันนี้มีเหตุปัจจัยหลายอย่างทำให้มลาบรีไม่สามารถดำรงวิถีในป่าได้อีกต่อไป ถึงชีวิตจะเปลี่ยนไป แต่ความทรงจำเมื่อครั้งยังเคยอยู่ป่า ไม่เคยจางหายโดยเฉพาะกับคนเฒ่าคนแก่ชาวมลาบรี

ที่สำคัญ เราจะได้รับบทเรียนดีๆที่มลาบรีจะมอบให้กับเรานั่นคือเรื่องของน้ำใจและการแบ่งปัน “กินคนเดียวไม่ได้ ต้องแบ่งกัน” ไปเรียนรู้วิธีคิดของมลาบรีและย้อนดูชีวิตของเราเอง

ที่มา พันแสงรุ้ง

ชนเผ่าพื้นเมืองละเวือะ (ชนเผ่าละเวือะ)

2011-11-12T15:42:00.010+07:00

ละว้า ลัวะ ละเวือะ คือใคร ?

ละว้า เป็นชื่อที่หลายคนอาจจะพอคุ้น เคยได้ยินอยู่บ้าง เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ปรากฏอยู่ในเอกสาร วรรณกรรม ศิลาจารึก ในฐานะนักปกครองที่ยิ่งใหญ่ ขณะที่คำว่าลัวะ ก็เป็นชื่อที่คนส่วนใหญ่คุ้นหู

ในฐานะคนกลุ่มดั้งเดิมที่อาศัยทางตอนเหนือของไทย ส่วนคำว่าละเวือะ หลายคนแทบไม่เคยได้ยิน และไม่รู้จัก พันแสงรุ้งอาทิตย์นี้ ทีมงานพาไปทำความรู้จักกับวิถีชีวิต ความคิด ความเชื่อของคนละเวือะ ในหมู่บ้านที่ยากจะมีโอกาสไปถึง กลางดงดอยอันห่างไกลที่บ้านป่าแป๋ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน

คนละเวือะ หรือที่คนทั่วไปรู้จักในชื่อของ ลัวะ หรือละว้า อาศัยอยู่ใน 2 จังหวัดทางภาคเหนือตอนบน คือจ.แม่ฮ่องสอน และจ.เชียงใหม่ มีหลายหมู่บ้านที่ประเพณี วัฒนธรรมบางอย่างค่อยๆกลายกลืน หรือถูกผสมผสานไป แต่ก็มีบางหมู่บ้านที่ยังคงรักษาและสืบทอดประเพณี ความเชื่อดั้งเดิมไว้อย่างเหนียวแน่น

ทุกปีหลังฤดูกาลเก็บเกี่ยว คนละเวือะบ้านป่าแป๋ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน จะมีพิธีเลี้ยงผีหมู่บ้าน หรือที่เรียกว่าโนกตะเฆอ-อิญ ถือเป็นงานสำคัญของหมู่บ้าน เพราะทุกตระกูลต้องมาร่วมทำพิธีเพื่อขอบคุณและขอกำลังใจในฤดูกาลผลิตต่อไป ถือเป็นพิธีแห่งการเฉลิมฉลองและต้อนรับปีใหม่ของคนละเวือะ

ที่มา พันแสงรุ้ง

ชนเผ่าพื้นเมืองอึมปี้ (ชนเผ่าอึมปี้) บ้านดง

2011-11-12T14:54:00.015+07:00

ประเทศไทยมีกลุ่มภาษาวิกฤติหรือภาษาที่ใกล้จะสูญสลายอยู่ 14 กลุ่มภาษา ที่ผ่านมาพันแสงรุ้งได้เคยนำเสนอเรื่องราวของกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาในกลุ่มภาวะวิกฤติ ไปแล้วอย่างเช่น ญัฮกุร กว๋อง ชอง โส้ทะวือ ภาษาในภาวะวิกฤติเหล่านี้หากสูญสลาย ก็เท่ากับสูญเสียอัตลักษณ์ ภูมิปัญญา องค์ความรู้ต่างๆที่ถ่ายทอดสืบต่อกันมาในแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์

บ้านดง อ.เมือง จ. แพร่ หมู่บ้านเล็กๆ เพียง 300 กว่าหลังคาเรือน ที่ใช้ภาษาอึมปี เพียงชุมชนเดียวในประเทศไทย แม้อยู่ท่ามกลางผู้คนที่หลากหลาย ทั้งคนไทยวน ไทลื้อและชุมชนตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองแพร่มากนัก แต่ผู้คนที่นี่ยังคงรักษาภาษาและความเชื่อดั้งเดิมประเพณีพิธีกรรมของคนอึมปีไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ในขณะเดียวกัน ก็เรียนรู้รับปรับตัวกับวัฒนธรรมประเพณีที่อยู่รายล้อมได้อย่างลงตัว เรียนรู้เรื่องราวการปรับตัวของคนอึมปี้ ผ่านเทศกาลงานสงกรานต์และพิธีไหว้เทวดา พิธีศักดิ์สิทธิ์ของคนอึมปี

ทีมงานพันแสงรุ้ง ลงพื้นที่ไปที่ บ้านดง อ.เมืองจังหวัดแพร่ ที่ใช้ภาษาอึมปี้ เพียงชุมชนเดียวในประเทศไทย สิ่งที่น่าสนใจ แม้ที่นี่จะใช้ภาษาอึมปี้อยู่เพียงแห่งเดียว แต่ยังใช้กันเกือบในทุกครัวเรือน เมื่อเทียบกับกลุ่มภาษาวิกฤติในกลุ่มอื่นๆ อะไรที่ทำให้คนอึมปี้ที่บ้านดงยังใช้ภาษาอึมปี้ได้อย่างเหนียวแน่น และคนอึมปี้เป็นใครมาจากไหน

ข้อมูจาก พันแสงรุ้ง

ชนเผ่าพื้นเมืองโต้ 10 โฆษณาล้อเลียน

2011-10-30T16:03:00.005+07:00

กลุ่มกระจกเงาเผย 10 ตัวอย่างโฆษณาล้อเลียนชนเผ่า หนังแผ่นเรื่อง "มิดะ"มีเนื้อหาเกี่ยวกับการขายประเวณีของชนเผ่า ส่งผลให้ภาพลักษณ์เสียหาย นอกจากนี้มีหนังเรื่อง"ซาไก ยูไนเต็ด" เน้นเรื่องความไม่รู้เท่าทันคนในเมืองของเผ่าซาไก รวมทั้ง"แจ๋ว" ที่สื่อให้เห็นว่าชนเผ่าปกากะญอพูดไม่ชัด ทำให้คนฟังตลก ขบขัน เช่นเดียวกับโฆษณา "คลอเร็ท" ที่มีติ๊ก เจษฎาภรณ์ ผลดี เป็นพรีเซ็นเตอร์ เนื้อหาเกี่ยวกับการพูดไม่ชัด ทำให้ชนเผ่าคิดมากกับโฆษณาชิ้นนี้ นักวิชาการด้านชาติพันธุ์ระบุเป็นการดูถูกเหยียดหยาม ลำเอียงชาติพันธุ์ จี้ระงับโฆษณาทั้งหมด ชี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน

เมื่อเวลา 15.00 น. วันที่ 23 ก.ย.ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์ มูลนิธิกระจกเงา แถลงข่าวการจัดงานประกวดหนังสั้นและสารคดีชนเผ่า เพื่อเป็นการจัดทำสื่อที่เสริมสร้างความถูกต้องของวัฒนธรรมอันดีงามชนเผ่า โดยภายในงานมีการเปิดเผย 10 ตัวอย่างของสื่อล้อเลียนชนเผ่า ได้แก่

1.เพลงมิดะ ซึ่งขับร้องโดยจรัล มโนเพ็ชร มีเนื้อหานำเสนอโดยไม่มีความชัดเจนในข้อมูล สื่อให้เห็นถึงเสรีภาพในการมีเพศสัมพันธ์ของชนเผ่าอาข่า มีผู้หญิงทำหน้าที่สอนการมีเพศสัมพันธ์ให้กับผู้ชายในหมู่บ้านบนลานสาวกอด ทั้งที่ความจริงไม่มีประเพณีดังกล่าว และลานสาวกอดยังถือเป็นลานวัฒนธรรมของชนเผ่าอาข่า

2.ภาพยนตร์เรื่องมิดะ 1 เป็นภาพยนตร์แผ่นวีซีดี มีเนื้อหาสื่อให้เห็นการขายประเวณีของสาวชนเผ่าว่าเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน ซึ่งความจริงไม่มีวิถีชีวิตแบบนั้น และยังมีบทบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ สื่อให้เห็นว่าสื่อดังกล่าวมีกลุ่มเป้าหมายเป็นชาวต่างชาติ นอกจากจะนำมาซึ่งภาพลักษณ์ไม่ดีของชนเผ่าแล้ว ยังรวมถึงประเทศไทยด้วย

3.ภาพยนตร์เรื่องมิดะ ตำนานแห่งขุนเขา ซึ่งทำเป็นแผ่นวีซีดี บิดเบือนวัฒนธรรมอันถูกต้องของ 2 เผ่าคือ อาข่า และม้ง เนื่องจากในเรื่องมิดะแต่งกายผิดเผ่า แทนที่จะเป็นเผ่าอาข่าแต่กลับแต่งกายแบบม้ง และเนื้อหาของเรื่องเป็นแนวอีโรติกและมีเนื้อหาสื่อถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมในด้านเพศ ซึ่งคนชนเผ่าเกิดความรู้สึกว่าเป็นการดูหมิ่นชนเผ่าอย่างรุนแรง

4.ภาพยนตร์เรื่องแจ๋ว ในเรื่องมีสาวใช้เป็นเผ่าปกากะญอ โดยบทมีลักษณะเจตนาสื่อให้ผู้ชมเห็นถึงความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ การด้อยความรู้ รวมทั้งคำพูดที่ไม่ชัดเจน เพื่อให้เกิดความตลก ขบขัน เหมือนเป็นตัวตลก

5.ภาพยนตร์เรื่องซาไก ยูไนเต็ด เสนอวิถีชีวิตของชนเผ่าซาไก เช่นความไม่รู้เรื่องต่างๆ เท่าคนเมือง การไม่รักษาความสะอาด ด้วยเจตนาทำให้ขบขัน

6.ภาพยนตร์นานาช่า บทของเด็กน้อยชื่อ "เซียง" เด็กชนเผ่าที่เข้ามาเรียนในโรงเรียนนานาชาติที่มักถูกเพื่อนกลั่นแกล้งและล้อ

7.โฆษณา คลอเร็ท ชุด ติ๊ก-เจษฎาภรณ์ ล้อเลียนเรื่องการใช้ภาษาที่นักแสดงพูดไทยไม่ชัด ซึ่งคนชนเผ่าส่วนใหญ่ค่อนข้างคิดมากกับเรื่องนี้เหมือนเป็นการถูกล้อ เยาะเย้ย

8.ภาพยนตร์เรื่องพยัคฆ์ร้ายส่ายหน้า มีตัวแสดงเป็นคนเผ่าปกากะญอพูดไทยไม่ชัด

9.วงดนตรีโปงลางสะออน ที่แสดงคอนเสิร์ตเผยแพร่สู่โทรทัศน์ ในวงมีนักร้องหญิงคนหนึ่งแสดงออกทางภาษาด้วยการพูดไม่ชัด และการพูดสองแง่สองง่าม

10.ภาพยนตร์เรื่องเพลงรักลูกทุ่งล้านนา ที่มีบทล้อเลียนเด็กหญิงชนเผ่าที่พูดไทยไม่ชัดและคำสองแง่สองง่ามเช่นกัน

นอกจากนี้จากเวทีเสวนาเรื่อง "เมื่อคนไทยชนเผ่า..ต้องถูกเล่าผ่านสื่อ" มีการพูดคุยถึงความเหมาะสมของประเด็นดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นการเจตนาหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์

รศ.ชูพินิจ เกษมณี ผู้เชี่ยวชาญด้านชาติพันธุ์ จากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กล่าวว่า สำหรับกรณีของเพลงมิดะถือว่ารุนแรงที่สุดจากกรณีที่ยกมา ตนมีเพื่อนเป็นคนเผ่าอาข่าเล่าให้ฟังว่าขณะนั้นจรัล มโนเพ็ชรปรึกษากับคนๆ หนึ่งแล้ว แต่อาจทำให้ได้ข้อมูลผิดๆ ไป คิดว่าจรัลคงไม่มีเจตนาจะบิดเบือนจุดนั้น ส่วนกรณีอื่น เช่น เรื่องภาษา แม้หลายคนอาจจะมองว่าไม่ร้ายแรง แต่ต้องถือว่ามีผลต่อความรู้สึก เหมือนเป็นการดูถูก บางเรื่องดูถูกทั้งคนชนเผ่าและคนดูเอง ตนไม่เข้าใจว่าทำไมเวลานางงามหรือคนที่เล่นบทพระเอกนางเอกในหนังหรือละครที่พูดไม่ชัด คนทั่วไปยังมองว่าน่ารัก แต่คนชนเผ่าพูดไม่ชัดกลับมองเป็นเรื่องน่าขบขัน แบบนี้แสดงให้เห็นถึงความลำเอียงทางชาติพันธุ์ ตนคิดว่าสื่อบางอย่างถ้ารู้ว่าเจ้าของวัฒนธรรมเขาไม่พอใจ สิ่งใดยับยั้งได้ควรทำ เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน

ด้านนายณัฐพล สิงห์เถื่อน หัวหน้าโครงการบ้านนอกทีวี ของมูลนิธิกระจกเงา กล่าวว่า ความเป็นไปได้ที่จะมีการยับยั้งหรือระงับสื่อบางตัวสามารถทำได้ อย่างที่ผ่านมาเกิดกรณีของเอ็มเคสุกี้พิมพ์เรื่องราวเกี่ยวกับมิดะอย่างไม่ถูกต้องลงบนกระดาษซึ่งเป็นจานรองสุกี้ ตอนนั้นสมาคมอาข่าที่เชียงใหม่ลุกขึ้นมาต่อต้านอย่างหนัก จนต้องยกเลิกไปในที่สุด "ส่วนของกรณี 10 ตัวอย่างนี้ขึ้นอยู่กับคนชนเผ่าที่จะลุกขึ้นมา กรณีของ "มิดะ" รุนแรงมากในความรู้สึกของคนชนเผ่า บางครั้งอาจก่อให้เกิดปัญหาอาชญากรรมตามมาได้และเคยเกิดขึ้นมาแล้วแต่ไม่ได้เป็นข่าวใหญ่เพราะคนชนเผ่าเหล่านี้เกิดความอับอายที่จะเปิดเผย เคยมีนักท่องเที่ยวไปเที่ยวแล้วเข้าใจผิดในประเพณี และเข้าใจผิดกับคำว่ามิดะ เข้าไปลวนลามหญิงสาวชนเผ่า จริงๆ แล้วมีตัวอย่างอีกมากมายที่แสดงให้เห็นถึงการล้อเลียนชนเผ่า นี่เป็นเพียงตัวอย่างเท่านั้น" นายณัฐพล กล่าว

ด้านนายอาตี เชอหมื่อ ตัวแทนคนรุ่นใหม่ชนเผ่าอาข่าจากเชียงราย กล่าวว่า ปัจจุบันความเจริญเข้าสู่พื้นที่คนชนเผ่ามากขึ้น ทำให้สามารถรับรู้เรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นจากหนังหรือสื่อโฆษณาจากในทีวี แต่สำหรับเรื่องที่รุนแรงมากที่สุดคือเรื่อง "มิดะ" เพราะเราไม่มีประเพณีแบบนั้น จริงๆ แล้ว "มิดะ" แปลว่าหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน ซึ่งไม่มีตำแน่งหน้าที่แบบนั้นเลย ส่วนลานสาวกอดก็เป็นที่ถ่ายทอดประเพณีของเราจากรุ่นสู่รุ่น ไม่ใช่ใครนึกชอบใครอยากจะกอดใครก็ทำได้ ส่วนเรื่องการล้อเลียนเรื่องภาษา แม้จะไม่รู้สึกรุนแรงเท่าเรื่องมิดะแต่ไม่น่าจะนำมาเป็นเรื่องตลกขบขัน เพราะก่อให้เกิดความอับอายแก่คนชนเผ่า บางคนอายจนไม่กล้าออกไปไหน จริงๆ พวกเราอยากพูดให้ชัด เหมือนกับที่คนไทยพูดภาษาอังกฤษไม่ชัดเพราะเป็นภาษาที่ 2

ที่มา http://news.sanook.com

โฆษณาที่ถูกแบน ล้อเลียนชนเผ่า

2011-10-09T14:38:00.003+07:00

นิทานชนเผ่า

2011-09-17T21:49:00.003+07:00

นิทานอาข่า

นิทานกะเหรี่ยง

นิทานลาหู่

นิทานลีซู

นิทานเมี่ยน

นิทานม้ง

พลังชนเผ่าพื้นเมือง

2011-08-14T16:40:00.004+07:00

รัฐบาล ชนเผ่าพื้นเมือง หรือ ใคร ที่ควรได้รับการครอบครองพื้นที่บนแผ่นดินไทย

2011-08-14T10:58:00.003+07:00

สิทธิทำกินในที่ดินของชนพื้นเมือง
สุรพงษ์ กองจันทึก
ปัญหา เรื่องสิทธิในที่ดิน โดยเฉพาะในพื้นที่ป่า ระหว่างชาวบ้านกับเจ้าหน้าที่รัฐ เป็นเรื่องที่มีมาตลอดเวลา เมื่อพื้นที่ป่ามีน้อยลง ความจำเป็นต้องรักษาป่าไม้มีความสำคัญเพิ่มขึ้น ขณะที่ชาวบ้านก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเช่นกัน
ชาวบ้านอ้างว่าอยู่กันมานานแล้ว ขณะที่เจ้าหน้าที่บอกว่าชาวบ้านบุกรุกพื้นที่ป่า
ฝ่ายหนึ่งถือสิทธิครอบครอง อีกฝ่ายถือกฏหมาย
ความถูกต้อง ความเป็นธรรมควรเป็นอย่างไร
ลอง มาพิจารณาดูคดีกะเหรี่ยงบ้านป่าผาก จังหวัดสุพรรณบุรี รวม ๓ ราย จำเลย กับพนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรี โจทก์ ในเรื่องความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ และความผิดต่อพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ

กะเหรี่ยงบ้านป่าผาก สุพรรณบุรีจังหวัดสุพรรณบุรีก็มีกะเหรี่ยง เป็นกะเหรี่ยงดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บริเวณนี้มาหลายร้อยปีแล้วเมื่อ สุนทรภู่มาเมืองสุพรรณบุรี ได้เขียนนิราศเมืองสุพรรณ เป็นโคลงสี่สุภาพ ขณะพายเรือเที่ยวตามแม่น้ำท่าจีนหรือเรียกกันที่สุพรรณบุรีว่า แม่น้ำสุพรรรณบุรี ก็พบชาวกะเหรี่ยงอาศัยทำกินริมแม่น้ำสุพรรณบุรี

ในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช กรุงศรีอยุธยามีหัวหน้ากะเหรี่ยงชื่อ “แสนภูมิโลกาเพชร” ซึ่งเป็นกะเหรี่ยงเป็นนายกองด่านหน้าในการรบกับพม่าพระองค์ใช้กะเหรี่ยงซึ่งชำนาญพื้นที่ป่าเขา เป็นกองอาทมาต หรือหน่วยหน้า คอยสอดแนมและหาข่าวการเคลื่อนไหวของพม่า

กะเหรี่ยงที่สุพรรณบุรี โดยเฉพาะบ้านป่าผาก ตำบลวังยาว อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี ตั้งชุมชนอย่างสงบสุขมาเนิ่นนาน เป็นชุมชนดั้งเดิมเก่าแก่ อยู่มาก่อนคนกลุ่มอื่นจะเข้ามาทำกินแถบนี้เมื่อครั้งรองอมาตย์เอกขุนอนุพิศวิถีการ แม่กองรังวัดภูมิประเทศในสนาม ออกสำรวจพื้นที่ในปี พ.ศ. ๒๔๖๓ ก็ได้รับการต้อนรับอย่างดียิ่งจากชาวกะเหรี่ยงบ้านป่าผาก-องค์พระ และได้เขียนหนังสือแสดงความชื่นชมและขอบใจผู้นำที่ต้อนรับดูแลด้วยดี ตลอดจนมีการปกครองกันอย่างสงบสุขต่อมามีการประกาศพื้นที่ป่าสงวนป่าองค์พระ และป่าพุระกำ ทับที่ชาวบ้าน โดยชาวบ้านไม่มีโอกาสคัดค้าน

พ.ศ. ๒๕๓๙ กรมปศุสัตว์ขอใช้พื้นที่ป่า ๑๒๙๐ ไร่ เพื่อสร้างสถานีอาหารสัตว์สุพรรณบุรี โดยไม่มีการแจ้งชาวบ้าน และให้ชาวบ้านออกจากพื้นที่โดยไม่มีการชดเชยความเสียหาย หรือจัดสถานที่รองรับ พ.ศ. ๒๕๔๑ กรมอุทยานแห่งชาติ ประกาศพื้นที่เป็นเขตอุทยานแห่งชาติพุเตย พร้อมกับพยายามผลักดันชาวบ้านออกจากพื้นที่

พื้นที่ชาวบ้านที่อยู่นอกเขตอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ได้จัดทำโครงการแปลงปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ
พ.ศ. ๒๕๔๓ กรมชลประทาน ได้รับพื้นที่จากกรมป่าไม้ ๓๕๐ ไร่ เพื่อจัดสร้างเขื่อนชลประทานขนาดเล็ก โครงการอ่างเก็บน้ำองค์พระจากการทำกินอย่างสงบสุขมาหลายร้อยปี โดยไม่จำเป็นต้องมีเอกสารสิทธิ์ใดๆ เมื่อรัฐเข้ามาดำเนินการในพื้นที่เมื่อ ๑๐ กว่าปีที่ผ่านมา มีโครงการต่างๆเข้ามามากมาย หลายหน่วยงาน ล้วนอ้างว่ามาพัฒนา เพื่อชาวบ้าน เพื่อชุมชน ใช้บุคคลากร งบประมาณ มหาศาล

แต่ผลที่ได้คือ ชาวป่าผากไม่มีที่อยู่ ไม่มีที่ทำกิน ไม่สามารถใช้วิถีแบบเศรษฐกิจพอเพียง คือ ทำอย่างพออยู่พอกินได้ดังก่อนหากชาวบ้านแอบใช้พื้นที่ทำกิน เพาะปลูกเพื่อยังชีพ ก็ถูกจับข้อหาบุกรุก พื้นที่อุทยานแห่งชาติชาวบ้านป่าผากไม่ได้นิ่งเฉยเมื่อมีโครงการต่างๆเข้ามา ได้พยายามชี้แจงกับทุกหน่วยงาน เพื่อขอที่อยู่ที่ทำกินดังเดิม แต่เสียงเล็กๆของกลุ่มเล็กๆ ดูจะไม่เป็นที่สนใจ โครงการต่างๆก็ดำเนินต่อไป

ชาวบ้านร้องเรียนไปที่คณะกรรมการกฤษฎีกา ซึ่งคณะกรรมการกฤษฎีกา วินิจฉัยว่า หน่วยราชการมีสิทธิที่ดีกว่า เพราะชาวบ้านไปบุกรุกป่าสงวนชาวบ้านจึงฟ้องร้องไปที่ศาลปกครองกลาง ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๔๕ แต่ยังไม่มีคำวินิจฉัยใดๆเลย จนปัจจุบัน นอกจากนี้ยังร้องเรียนไปที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และคณะกรรมาธิการยุติธรรมและสิทธิมนุษยชน วุฒิสภาปรากฏ ว่า ทางวุฒิสภาส่งผู้แทนเข้าตรวจสอบในพื้นที่ และผู้แทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เข้าพื้นที่

โดยประสานงานกับกรมปศุสัตว์ แต่ไม่มีความคืบหน้าหลังจากนั้นจน ร้องเรียนคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ซึ่งคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติได้มอบหมายให้คณะอนุกรรมการสิทธิในการ จัดการที่ดินและป่าตรวจสอบ โดยเชิญหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาชี้แจงและลงพื้นที่หลายครั้ง

ผลการตรวจสอบพบว่า การประกาศเขตป่าสงวนทับพื้นที่ทำกินและอยู่อาศัยของชาวบ้านป่าผาก การขอใช้ที่ดินของกรมปศุสัตว์ เพื่อสร้างสถานีอาหารสัตว์สุพรรณบุรี การสร้างอ่างเก็บน้ำองค์พระโดยกรมชลประทาน มีปัญหาจริง และสร้างความเดือดร้อนให้ชุมชนบ้านป่าผากเป็นอย่างยิ่ง เพราะพื้นที่ของโครงการดังกล่าว ล้วนแล้วแต่เป็นที่ทำกินเดิมของชุมชนป่าผาก

คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติไม่มีอำนาจในการสั่งการใดๆต่อเจ้าหน้าที่รัฐ ทำได้เพียงเสนอความเห็นให้รัฐบาลเพื่อพิจารณาต่อไป ซึ่งข้อเสนอเพื่อบรรเทาความเดือดร้อนของชาวบ้าน คือ
๑. พื้นที่ที่กรมปศุสัตว์ขอใช้จากกรมป่าไม้ เพื่อจัดตั้งสถานีอาหารสัตว์ จังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน๑๒๙๐ ไร่นั้น บางจุดไม่มีการใช้งาน ปล่อยเป็นที่รกร้าง สามารถนำมาจัดสรเป็นที่ทำกินให้ชาวป่าผากที่ไม่มีที่ทำกินได้
๒. พื้นที่บางแปลงของป่าสงวนป่าองค์พระ ป่าพุระกำ และป่าเขาห้วยพลู มีการบุกรุกครอบครองของกลุ่มทุนนอกพื้นที่ ควรมีการตรวจสอบการครอบครอง หากไม่ชอบควรนำพื้นที่มาจัดสรรให้ชาวบ้านป่าผากที่ไม่มีมีทำกิน
๓. ควรยกเลิกการจับกุมที่กำลังดำเนินการ อันเป็นการเพิ่มความทุกข์ยากเดือดร้อนอย่างหนักต่อชุมชนในขณะนี้
แต่ข้อเสนอเหล่านี้ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
สภาทนายความเข้าช่วยเหลือทางคดีแก่ชาวบ้านที่ถูกจับกุม ๓ ราย ข้อหาความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าไม้ ความผิดต่อพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ และความผิดต่อพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ

คำพิพากษาของศาลจังหวัดสุพรรณบุรีศาลจังหวัดสุพรรณบุรีได้มีคำพิพากษา เป็นคดีหมายเลขแดงที่ ๕๘๓/๒๕๔๙ ว่า“จำเลยทั้งสามเป็นชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยงอยู่ที่บ้านป่าผาก ซึ่งเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยง บ้านป่าผากมีมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายแล้ว มีวิถีชีวิตในการปลูกพืชและข้าวหมุนเวียนไว้กินเอง โดยมีที่ดินทำกินอยู่รอบหมู่บ้าน ห่างจากหมู่บ้านประมาณ ๒ กิโลเมตร

เมื่อปลูกข้าวไร่ในที่ดินแปลงหนึ่งประมาณ ๕ ถึง ๖ ไร่แล้ว และดินเริ่มไม่ดี ก็จะไปทำไร่ข้าวในที่ดินอีกแปลงหนึ่ง เพื่อรอให้ที่ดินแปลงเดิมฟื้นสภาพ และจะเปลี่ยนที่ดินทำไร่ไปในแต่ละแปลงรอบหมู่บ้าน จนครบระยะเวลา ๕ ปี ก็จะกลับไปทำไร่ข้าวในที่ดินแปลงแรกอีก หมุนเวียนกันไปในลักษณะเช่นนี้
ที่เกิดเหตุเป็นไร่ซาก ซึ่งเคยใช้เป็นไร่ข้าวมาก่อน และเป็นหมู่บ้านเก่าตั้งแต่ปู่ย่าตายายในวันเกิดเหตุจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ไปช่วยเพื่อนบ้านหยอดข้าวในที่เกิดเหตุ ส่วนจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ร่วมหยอดข้าวด้วย

เช่นนี้ ตามพฤติการณ์ทำให้เห็นว่า จำเลย ที่ ๒ และที่ ๓ กระทำไปโดยสำคัญผิดได้ว่า ที่เกิดเหตุเป็นที่ดินที่ใช้ทำกินตามวิถีชีวิตดั้งเดิม มาตั้งแต่บรรพบุรุษ จึงสามารถเข้าไปหยอดข้าวได้ เป็นการขาดเจตนา ส่วนจำเลยที่ ๑ ก็ฟังไม่ได้ว่า มีส่วนร่วมในการหยอดข้าวกับจำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ด้วยการกระทำของจำเลยทั้งสามจึงไม่เป็นความผิดตามฟ้องพิพากษายกฟ้อง คืนของกลางแก่เจ้าของ”

ศาลเห็นว่าชาวบ้านกะเหรี่ยงทำมาหากินโดยวิธีการดั้งเดิมและสุจริต ย่อมไม่มีเจตนาบุกรุกและทำความเสียหายแก่พื้นที่ป่าไม้ จึงไม่มีความผิดตามกฏหมายป่าไม้

กรรมสิทธิ์ตามกฏหมายตราสามดวง
ชาวกะเหรี่ยงเป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมอาศัยอยู่ตามผืนป่าด้านตะวันตกของประเทศไทยมาเนิ่นนานหลายร้อยปี ด้วยวิถีชีวิตรักสงบรักษาธรรมชาติ ทำให้พื้นที่โดยรอบหมู่บ้านของชาวกะเหรี่ยงเป็นผืนป่าสมบูรณ์ เมื่อ ทางราชการต้องการกันพื้นที่ป่า เพื่ออนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ จึงมีการประกาศพื้นที่เหล่านั้นเป็นป่าสงวนแห่งชาติ อุทยานแห่งชาติ หรือเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า
ทำให้กะเหรี่ยงซึ่งส่วนมากอยู่ทำกินในแผ่นดินนั้นมาเป็นร้อยปีเดือดร้อน บางกลุ่มที่มีจำนวนน้อยและไม่ประสีประสาต่อกฎหมายของรัฐ จำต้องอพยพออกจากแผ่นดินที่พวกตนทำกินมาเป็นร้อยปี แต่บางกลุ่มที่มีจำนวนมากพอและมีการพัฒนามีความรู้อยู่บ้าง เช่น มีการจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน มีหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดน ตั้งอยู่ กรมป่าไม้ยังเกรงใจไม่กล้าขับไล่โดยตรง เพราะการที่จะประกาศเป็นป่าสงวนแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหรืออุทยานแห่งชาตินั้นต้องมีการสำรวจพื้นที่อย่างละเอียด ในพื้นที่ที่มีหมู่บ้านตั้งมาก่อนเป็นร้อยปีนั้น บริเวณหมู่บ้านย่อมหมดสภาพเป็นป่าอันเหมาะสมซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าอย่างปลอดภัย หรือยังคงสภาพเดิมแต่อย่างใด จึงต้องกันพื้นที่หมู่บ้านและพื้นที่ทำกินไว้นอกพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหรืออุทยานแห่งชาติ แต่ในการสำรวจที่เป็นจริงกลับไม่สนใจหมู่บ้าน โดยเฉพาะหมู่บ้านชาวเขากะเหรี่ยง จึงประกาศทับพื้นที่หมู่บ้านและพื้นที่ทำกินแล้วพยายามขับไล่ชาวเขาออก นอกจากนี้ การที่กะเหรี่ยงอาศัยอยู่ในพื้นที่นั้น ๆ มาเป็นร้อยปี มีการปลูกสร้างบ้านเรือนอาศัย ทำไร่ทำสวน แม้ไม่มีหนังสือสำคัญหรือโฉนดสวน ก็เป็นการได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์ที่ดิน โดยได้มาเป็นที่บ้านหรือที่สวน ตามกฎหมายตราสามดวง ซึ่งเป็นกฏหมายเก่าสมัยรัชกาลที่ ๑ จุลศักราช ๑๑๖๖ ในพระไอยการเบ็ดเสร็จ บทที่ ๔๒ และบทที่ ๔๓
“๔๒ มาตราหนึ่ง ถ้าที่นอกเมืองหลวงอันเปนแว่นแคว้นกรุงศรีอยุทธยา ใช่ที่ราษฎร อย่าให้ซื้อขายแก่กัน อย่าละไว้ให้เปนทำเนเปล่า แลให้นายบ้านนายอำเพอร้อยแขวงแลนายอากอรจัดคนเข้าอยู่ในที่นั้น
อนึ่งที่นอกเมืองทำรุดอยู่นานก็ดี แลมันผู้หนึ่งล้อมเอที่นั้นเปน ไร่/สวน มันๆได้ปลูกต้นไม้สรรพอะยะมานีในที่นั้นไว้ ให้ลดอากอรไว้แก่มันปีหนึ่ง พ้นกว่านั้นเปนอากอรหลวงแล
๔๓ มาตราหนึ่ง หัวป่าแลที่มีเของสืบส้าง แลผู้นั้นตาย ได้แก่ลูกหลาน ถ้าแลผู้ใดไปแผ้วถางเอาเอง ท่านว่าคนผู้นั้นบังอาจ์ ให้ไหมลาหนึ่ง เปน สีนไหม/พิไนย กึ่ง คืนที่นั้นให้แก่พี่น้องลูกหลานมัน” ที่บ้านที่สวนนี้ต้องมีมานานก่อนประมวลกฎหมาย แพ่งและพาณิชย์ บรรพ ๔ พ.ศ. ๒๔๗๕ มีคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๕๗๐/๒๕๐๐ และ ๒๘๖/๒๕๑๖ ยืนยันถึงกรรมสิทธิ์ในที่ดินตามกฎหมายที่ใช้ยันต่อบุคคลภายนอกได้ ดังนั้น เมื่อกะเหรี่ยงอยู่ทำกินมานานเป็นร้อยปีก่อน พ.ศ. ๒๔๗๕ ย่อมได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินตามกฎหมายเบ็ดเสร็จ บทที่ ๔๒ และบทที่ ๔๓ เป็นการได้กรรมสิทธิ์โดยชอบด้วยกฎหมาย รัฐบาลจึงไม่มีอำนาจประกาศเป็นป่าสงวน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหรืออุทยานแห่งชาติ ที่ให้อำนาจเฉพาะที่ดินที่มิได้อยู่ในกรรมสิทธิ์หรือครอบครองโดยชอบด้วยกฎหมายของบุคคลใดซึ่งมิใช่ทบวงการเมือง

พระบรมราโชวาท
กระแสพระบรมราโชวาท พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานแก่คณะกรรมการจัดงาน “วันรพี” ณ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เมื่อวันพุธที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๑๖
“......กฏหมายมีไว้สำหรับให้มีความสงบสุขในบ้านเมือง มิใช่ว่ากฏหมายมีไว้สำหรับบังคับประชาชน ถ้ามุ่งหมายที่จะบังคับประชาชน ก็กลายเป็นเผด็จการ กลายเป็นสิ่งที่บุคคลหมู่น้อยจะต้องบังคับบุคคลหมู่มาก ในทางตรงกันข้าม กฏหมายมีไว้สำหรับให้บุคคลส่วนมากมีเสรีและอยู่ได้ด้วยความสงบ
บางทีเราตั้งกฏหมายขึ้นมาก็ด้วยวิชาการซึ่งได้จากต่างประเทศ เพราะว่าวิชาการกฏหมายนี้ก็เป็นวิชาการที่กว้างขวาง จึงต้องมีอะไรทำอย่างหนึ่ง แต่วิชาการนั้นอาจไม่เหมาะสมกับสถานการณ์หรือท้องที่ของเรา บางทีเคยยกตัวอย่างมาเกี่ยวข้องกับที่ดิน เกี่ยวข้องกับการทำมาหากินของประชาชนที่อยู่ห่างไกล ซึ่งเราเอากฏหมายไปบังคับประชาชนเหล่านั้นไม่ได้ เพราะว่าเป็นความผิดของตนเอง เพราะการปกครองไม่ถึงประชาชนที่อยู่ในที่ห่างไกล จึงไม่สามารถทราบถึงกฏหมาย ความบกพร่องก็อยู่ที่ทางฝ่ายที่บังคับกฏหมายมากกว่าฝ่ายที่จะถูกบังคับ ข้อนี้ควรจะถือป็นหลักเหมือนกัน
ฉะนั้นจะต้องหาวิธีที่จะปฏิบัติกฏหมายให้ถูกต้องตามหลักธรรมชาติ......”
“.......ในป่าสงวนซึ่งทางราชการได้ขีดเส้นไว้ว่าเป็นป่าสงวนหรือป่าจำแนก แต่ว่าเราขีดเส้นไว้ประชาชนก็มีอยู่ในนั้นแล้ว เราจะเอากฏหมายป่าสงวนไปบังคับคนที่อยู่ในป่าที่ยังไม่ได้สงวนแล้วเพิ่งไปสงวนทีหลังโดยขีดเส้นบนเศษกระดาษก็ดูชอบกลอยู่ แต่มีปัญหาเกิดขึ้นที่เมื่อขีดเส้นแล้ว ประชาชนที่อยู่ในนั้นก็กลายเป็นผู้ฝ่าฝืนกฏหมายไป
ถ้าดูในทางกฏหมาย เขาก็ฝ่าฝืน เพราะว่าตรามาเป็นกฏหมายโดยชอบธรรม แต่ว่าถ้าตามธรรมชาติ ใครเป็นผู้ทำผิดกฏหมายก็ผู้ที่ขีดเส้นนั่นเอง เพราะว่าบุคคลที่อยู่ในป่านั้นเขาอยู่ก่อน เขามีสิทธิในทางเป็นมนุษย์

ข้อมูลจาก
http://www.facebook.com/ฤๅจะสูญสิ้นชนเผ่าพื้นเมือง

วิถีชีวิต สิทธิชนเผ่าพื้นเมือง

2011-08-08T21:19:00.004+07:00

"วิถีชีวิต สิทธิชนเผ่า" งานมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย 2554
"พี่น้อง จงฟังในสิ่งที่เราพูด บรรพบุรุษของเราเคยเป็นเจ้าของดินแดนยิ่งใหญ่แห่งนี้ ซึ่งแผ่ขยายจากที่ซึ่งดวงตะวันฉายแสงไปจนถึงที่ซึ่งดวงตะวันลับฟ้า" (เรด แจ๊คเก็ต หัวหน้าเผ่าเซเนก้า) *

คำกล่าวของหัวหน้าชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศอเมริกา พอจะบอกให้เราได้ทราบว่าชนเผ่าพื้นเมือง คือกลุ่มคนที่อยู่ ณ พื้นที่ใดพื้นที่หนึ่งมาก่อนการแบ่งเส้นเขตแดน แต่เหตุใดพวกเขาจึงต้องสงสัยว่าเป็นคนอื่นในสังคม เป็นภัยต่อความมั่นคง เป็นคนต่างด้าว ทั้งที่พวกเขาเหล่านี้ต่างดำรงชีวิตตามวิถีดั่งเดิมบนผืนดินของพวกเขาอยู่อาศัยมาตั้งแต่บรรพกาล

ในประเทศไทยมีชนเผ่าพื้นเมือง 36 เผ่า กระจายตัวอยู่ทั้งบนภูเขาสูงในภาคเหนือ พื้นที่ราบลุ่มภาคกลางและอีสาน ไล่ไปจนถึงริมทะเลทางภาคใต้ แต่คนกลุ่มนี้กลับยังถูกบางส่วนของสังคมมองว่าไม่ใช่คนไทย แม้จะมีหลักฐานทางราชการชี้ชัด แต่ถึงจะมีหลักฐานหรือไม่พวกเขาก็เป็นเพียงแค่เสียงเล็ก ๆ ของสังคม

9 สิงหาคม วันชนเผ่าพื้นเมืองสากลของทุกปี เป็นวันที่ชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยจะได้ส่งเสียงถึงการมีตัวตน ผ่านการแสดงทางวัฒนธรรมและกิจกรรมวิชาการ ในงาน "มหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย" เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 โดยมีเป้าหมายเพื่อรณรงค์สร้างความเข้าใจเกี่ยวกับวิถีชีวิตและความหลากหลายทางวัฒนธรรมของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย โดยอยู่บนหลักการพึ่งตนเองและการพึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติในท้องถิ่นอย่างเหมาะสมและสอดคล้องกับวิถีชีวิตที่พอเพียง รวมไปการสะท้อนให้เห็นถึงความลำบากของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยที่ถูกละเมิดสิทธิและได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมในหลายๆ ด้าน

ในปี พ.ศ.2554 นี้ งานมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทยมุ่งเน้นสื่อสารประเด็นทาง "สิทธิวัฒนธรรมของชนเผ่าพื้นเมือง" ซึ่งมีวัฒนธรรมที่หลากหลาย โดดเด่น ดีงาม สมควรแก่การรักษาสืบทอดและเผยแพร่ให้แก่คนทั่วไปได้รับทราบ เพื่อเป็นการสร้างความเข้าใจอันดีในการอยู่อาศัยร่วมกับคนชนเผ่าซึ่งเป็นเพื่อนร่วมแผ่นดินไทย มหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทยในปีนี้จะจัดขึ้นในวันที่ 7-9 สิงหาคม 2554 โดยในงานจะมีการจัดซุ้มนิทรรศการเผยแพร่วัฒนธรรมของชนเผ่าต่าง ๆ ในประเทศไทย, นิทรรศการความรู้เกี่ยวกับเขตวัฒนธรรมพิเศษ, การจัดฉายหนังสั้นประเด็นคนชนเผ่า และการแสดงทางวัฒนธรรมของชนเผ่าต่าง ๆ

วันที่ 7 สิงหาคม พิธีเปิด งานเริ่มตั้งแต่เวลา 13.00 น. – 21.00 น.
วันที่ 8 สิงหาคม กิจกรรมเรียนรู้วิถีชนเผ่าตั้งแต่เวลา 9.00 น. – 20.00 น.
วันที่ 9 สิงหาคม ร่วมเฉลิมฉลองวันชนเผ่าพื้นเมืองโลก ตั้งแต่เวลา 9.00 น.-13.00 น.
ณ สวนเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา อบจ.เชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อให้เสียงเล็กๆของคนชนเผ่าได้บอกให้กับสังคมว่าพวกเราต่างเป็นเพื่อนร่วมแผ่นดิน...

บางส่วนจากปาฐกถาเรื่อง "ประเทศไทยกับทศวรรษสากลชนเผ่าพื้นเมืองโลก" โดย สมเกียรติ พงษ์ไพบูลย์

ที่มา hilltribe.org

มหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย ประจาปี 2554

2011-07-28T20:55:00.022+07:00

ชื่อโครงการจัดงานมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย ประจาปี 2554:
“การพัฒนาเพื่อฟื้นฟูวิถีชีวิตและสิทธิชนเผ่าพื้นเมือง”

หลักการและเหตุผล:

ประเทศไทย ถือเป็นดินแดนที่มีความหลากทางวัฒนธรรมและมีความหลากหลายทางชีวภาพสูงโดยเฉพาะการมีชนเผ่าพื้นเมืองหลากหลายกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่กระจายตามภูมิภาคต่าง ๆ ซึ่งชนเผ่าพื้นเมืองเหล่านี้ นับได้ว่าเป็นผู้ที่มีภาษา อัตลักษณ์ วัฒนธรรมและบริบทของสังคมที่แตกต่างกันออกไปจากสังคมใหญ่ เช่น ทางภาคเหนือ มีกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ขมุ มฺบีซู มลาบรี ม้ง เมี่ยน ลีซู ลาหู่ ลัวะ อาข่า และอื่นๆ

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีชาวกูย ภูไท ญัฮฺกุร โส้ และอื่น ๆ ภาคกลางและ ตะวันออก มีชาวมอญ ไททรงดา และชอง และภาคใต้ มีชาวมอแกน มอแกลน อุรักละโว้ย และอื่น ๆเป็นต้น กลุ่มชนเผ่าพื้นเมืองเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มประชากรขนาดเล็กมีจานวนไม่มากนัก มีวิถีการดาเนินชีวิตทีผูกพันและใกล้ชิดกับธรรมชาติอย่างแนบแน่น เน้นระบบการผลิต การตั้งถิ่นฐานและการใช้ทรัพยากรเพื่อการยังชีพเป็นหลัก มีระบบขัดเกลาทางสังคมและได้บ่มเพาะจนกลับกลายเป็นอัตลักษณ์วัฒนธรรมและแบบแผนการดาเนินชีวิ ตของแต่ละกลุ่มในระยะต่อมา ซึ่งมีกระบวนการถ่ายทอดและสืบต่อกันมาจากชนรุ่นหนึ่งไปสู่ชนอีกรุ่นหนึ่ง

แต่ในระยะหลังเรื่องราววัฒนธรรมและระบบคุณค่าเหล่านี้เริ่มอ่อนแอและลดความสาคัญลงไป ส่วนหนึ่งเป็นผลพวงมาจากนโยบายการพัฒนาของรัฐที่ผ่านมาในอดีต โดยเฉพาะการมุ่ งเน้นการพัฒนาและสร้างความเจริญเติบโตภาคเศรษฐกิจเป็นหลัก และนโยบายการรวมพวก ซึ่งต้องการหลอมรวมเอากลุ่มสังคมเล็กๆ เหล่านี้เข้าไปสู่วัฒนธรรมกระแสหลักถึงกระนั้นก็ตามชนเผ่าพื้นเมืองกลุ่มต่างๆ ก็ยังพยายามที่จะยืนหยัด ต่อสู้เพื่อให้การดารงชีวิตและการคงความเป็นเอกลักษณ์ของตนไว้ในกระแสสังคมปัจจุบัน

เพื่อให้วิถีชีวิตและการธารงอยู่ของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย สามารถดาเนินต่อไปได้อย่างเหมาะสมภายใต้กระแสการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงของสังคมไทยและสังคมโลกในปัจจุบัน ซึ่งนอกเหนือจากความความพยายามของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยที่ต้องการแก้ไขปัญหาของตนเองแล้ว รัฐต้องเข้ามาให้การคุ้มครองสิทธิชนเผ่าพื้นเมือง และสนับสนุนการสืบทอดและการปฏิบัติตามสิทธิทางวัฒนธรรมเพิ่มมากขึ้น โดยต้องยกระดับประเด็นปัญหา ความสาคัญและความจาเป็นดังกล่าวให้เป็นวาระหลักอันหนึ่งของประเทศ

และร่วมสนับสนุนให้ชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยได้มีพื้นที่การเรียนรู้สู่เวทีต่างๆในระดับสากลอีกด้วย ตลอดจนต้องประชาสัมพันธ์และสร้างความเข้าใจต่อสาธารณะในวงกว้าง ที่มุ่งเน้นการส่งเสริมวิถีชีวิตและพัฒนาศักยภาพให้ชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย ยืนหยัดอยู่ได้อย่างมีศักดิ์ศรี มีอัตลักษณ์และคุณค่าทางวัฒนธรรมอย่างแท้จริงด้วย

สืบเนื่องจากองค์การสหประชาชาติ (United Nations) ได้ประกาศให้วันที่ 9 สิงหาคมของทุกปีเป็นวัน “ชนเผ่าพื้นเมืองโลก” และกาหนดให้ระหว่างปี พ.ศ. 2548 – 2557 (ค.ศ. 2005- 2014) เป็น “ปีทศวรรษสากลของชนเผ่าพื้นเมืองโลก” (ระยะที่ 2) อีกทั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2550 ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้มีมติรับรอง “ปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิชนเผ่าพื้นเมือง” อย่างเป็นทางการ เพื่อให้ประเทศสมาชิกและประชาคมโลกตระหนักถึงปัญหาและข้อกังวลต่างๆ ของพี่น้องชนเผ่าพื้นเมืองที่ประสบอยู่ และจะได้ร่วมช่วยกันแก้ไขปัญหาดังกล่าวอย่างจริงจัง ตลอดจนร่วมส่งเสริมยืนยันและรับรองสิทธิของชนเผ่าพื้นเมืองในทุกระดับด้วย

สาหรับประเทศไทยนั้น ทางเครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองกลุ่มต่าง ๆ ร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชนและหน่วยงานภาครัฐที่ทางานเกี่ยวข้องกับชนเผ่าพื้นเมือง ได้จัดประชุมและ ประกาศวันชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อ 8-9 สิงหาคม2550 โดยจัดงานมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย ครั้งแรกตังแต่ปี 2550 และจัดงานวันชนเผ่าพื้นเมืองมาอย่างต่อเนื่องทุก ๆ ปี โดยมีสานักกิจการชาติพันธุ์ กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์เป็นหน่วยงานหลักที่เล็งเห็นความสาคัญของกิจกรรมและสนับสนุนการจัดงานดังกล่าว และคณะรัฐมนตรีได้มีมติในการฟื้นฟูวิถีชีวิตชาวเลและกะเหรี่ยง เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน และ 3 สิงหาคม 2553 ตามลาดับ

ดังนั้นในปี พ.ศ. 2554 นี้ คณะกรรมการจัดงานฯได้มีการประชุมปรึกษาหารือและได้ร่วมกันกาหนดให้มีการจัดมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย ประจาปี 2554: การพัฒนาเพื่อฟื้นฟูวิถีชีวิตและสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองขึ้น ในระหว่าง วันที่ 7-9 สิงหาคม 2554 ณ สวนเฉลิมพระเกียรติ ๘๐ พรรษา จังหวัดเชียงใหม่

โดยมีผู้แทนชนเผ่าพื้นเมืองร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชน นักวิชาการ และหน่วยงานรัฐ ที่เป็นคณะกรรมการและคณะทางาน จัดงานฯได้มีโอกาสปรึกษาหารือและแลกเปลี่ยนแนวคิดการจัดงานกับผู้อานวยการสานักกิจการชาติพันธุ์ และผู้แทนกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ซึ่งได้รับคาชี้แนะที่เป็นประโยชน์สาหรับการเตรียมงานและการจัดงานดังกล่าวเป็นอย่างยิ่ง

วัตถุประสงค์
1.) เพื่อสร้างการยอมรับสิทธิทางวัฒนธรรมและสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองด้วยการนาเสนอวิถี
ชีวิตและคุณค่าทางวัฒนธรรมของชนเผ่าพื้นเมืองต่อสังคม
2.) เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งเครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองในการรวมพลังขับเคลื่อนการ
พัฒนาและการแก้ไขปัญหาที่สอดคล้องกับสิทธิทางวัฒนธรรมและสิทธิชนเผ่าพื้นเมือง
3.) เพื่อติดตามการปฏิบัตินโยบายของรัฐที่เกี่ยวข้องกับชนเผ่าพื้นเมื อง และเสนอแนะ
แนวนโยบายด้านชนเผ่าพื้นเมืองให้เป็นวาระแห่งชาติในการปฏิรูปประเทศ

ระยะวันเวลา: ระหว่างวันที่ 7-9 สิงหาคม 2554
สถานที่จัดงาน : สวนเฉลิมพระเกียรติ ๘๐ พรรษา

พระมหากรุณาธิคุณปกเกล้า ฯ ชาวม้งบ้านไทยสมบูรณ์ จังหวัดเชียงราย

2011-07-27T12:36:00.005+07:00

วันจันทร์ที่ 27 มิถุนายน 2554 เป็นวันดีที่ได้เห็นความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งกลั่นจากใจของชาวม้ง บ้านไทยสมบูรณ์ (บ้านห้วยหลู้) ต.ปอ อ.เวียงแก่น จ.เชียงราย ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ที่ได้รับการเพิ่มชื่อในทะเบียนบ้าน จากผลการตรวจพิสูจน์สารพันธุกรรม (DNA) ยืนยันความเป็นพ่อหรือแม่กับลูก ทำให้ได้สถานะทางกฎหมายตามพ่อหรือแม่ผู้มีสัญชาติไทย

คณะเจ้าหน้าที่จากบริษัทพาโนราม่าเวิล์ไวด์ จำกัด ผู้ถ่ายทำสารคดีเทิดพระเกียรติ “หนึ่งในพระราชดำริ” ได้ขอให้ดิฉันประสานงานเพื่อสัมภาษณ์ชนชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย ผู้ได้สัญชาติไทยตามพ่อหรือแม่จากผลของ “โครงการตรวจ DNA เพื่อการพิทักษ์และคุ้มครองสิทธิคนไร้สัญชาติถวายแด่ในหลวง” ซึ่ง 4 องค์กรเอกชน[1] ร่วมกับจังหวัดเชียงราย สำนักทะเบียนทุกอำเภอในจังหวัดเชียงราย โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ และ ศ.นพ.ธานินทร์ ภู่พัฒน์ (นักเรียนทุนพระราชทานอานันทมหิดล) แห่งสถาบันนิติเวช โรงพยาบาลมหาราช มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้ร่วมกันดำเนินการตั้งแต่เดือนตุลาคม 2552

ผลจากโครงการตรวจ DNA ฯ ของ จ.เชียงราย มีผู้ได้สัญชาติไทยตามพ่อหรือแม่ 386 คน และจากโครงการตรวจ DNA ฯ โดยวุฒิสภาร่วมกับกรมการปกครอง สถาบันนิติเวช ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยมหิดล โรงพยาบาลตำรวจ และสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ กับจังหวัดเชียงราย ตราด ระนอง อุบลราชธานี กรุงเทพ ฯ กับสมุทรปราการ มีผู้ได้สัญชาติไทยของจังหวัดเชียงรายอีก 393 คน และมีผู้ที่รอผลการตรวจ DNA อีก 188 คน

ดิฉันได้หารือกับปลัดสนั่น ราชตา ผู้ช่วยจ่าจังหวัดเชียงราย เลขานุการโครงการ DNA ฯ จ.เชียงราย พบว่าอำเภอเวียงแก่นได้ดำเนินการเพิ่มชื่อในทะเบียนบ้านให้แก่ลูกผู้ที่ได้รับผล ยืนยันการสืบสายโลหิตกับพ่อหรือแม่ผู้มีสัญชาติไทยได้อย่างมีประสิทธิภาพและรวดเร็วเต็ม 100 % จึงเลือกชาวม้งจากอำเภอเวียงแก่นเป็นผู้ให้สัมภาษณ์

คณะเจ้าหน้าที่มูลนิธิ พชภ. กับคุณสมชาติ พิพัฒน์ธราดล แห่งมูลนิธิกระจกเงา ผู้จุดประกายให้เกิดโครงการ DNA ฯ ของ จ.เชียงราย และดิฉันได้นำคณะพาโนราม่า เดินทางจากตัวเมืองเชียงรายไปที่ว่าการอำเภอเวียงแก่น ซึ่งท่านนายอำเภอประเสริฐ จิตต์พลีชีพ และปลัดอำเภอหัวหน้าฝ่ายทะเบียนและบัตร นายสำเริง กลั่นน้ำทิพย์ ได้กรุณานำ 4 ครอบครัว ผู้ได้รับสัญชาติไทย มาบันทึกภาพการยื่นเอกสารที่ฝ่ายทะเบียนราษฎร แล้วจึงเดินทางไปยังหมู่บ้านไทยสมบูรณ์ เพื่อเยี่ยมเยียนดูสภาพวิถีชีวิตของครอบครัวและชุมชน

ครอบครัวแรกคือนายปางซื่อ แซ่หาง ซึ่งได้ทำคุณประโยชน์ต่อประเทศคือการไปร่วมรบที่ร่มเกล้า ตั้งแต่สิบกว่าปีมาแล้ว ทั้งยังอบรมเป็นอาสาสมัครของสภากาชาดไทย และอบรมลูกเสือชาวบ้าน

นายปางซื่อ มีภรรยา 2 คน คนแรกมีลูก 6 คน อีกคนมีลูก 4 คน รวมมีลูก 10 คน
พ่อของนายปางซื่อ อายุ 83 ปี สุขภาพดี ยืน เดิน นั่ง หลังตรงไม่มีโค้งงอ พ่อได้สัญชาติไทยนานแล้ว แต่ไม่ได้แจ้งเกิดให้นายปางซื่อ เพราะพูดภาษาไทยไม่ได้ อยู่ห่างไกลจากอำเภอ นายปางซื่อจึงตรวจ DNA กับพ่อ เมื่อได้ผลยืนยันความสัมพันธ์พ่อลูกแล้ว จึงได้เพิ่มชื่อในทะเบียนบ้าน แล้วลูกอีก 4 คน ของนายปางซื่อ ผู้มีสูติบัตร (ซึ่งเคลือบพลาสติกแข็งไว้อย่างดี) ก็ได้เพิ่มชื่อด้วย

ลูก ๆ ได้รับการตั้งชื่อจากนายปางซื่อผู้พ่ออย่างไพเราะ และได้รับการศึกษาอย่างดี เช่น นายแสงสว่าง ซึ่งได้รับพระราชทานปริญญา จบปริญญาตรีศิลปศาสตร์บัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย นายเจอดาว กำลังเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย นายสมพงษ์ กำลังเรียนที่ โรงเรียนวิรุณบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีเชียงราย (VBAC) และนางสาวดวงใจ กำลังเรียน ม.4 ที่โรงเรียนเวียงแก่นวิทยาคม

ภูมิปัญญาด้านสมุนไพร ทำให้นายปางซื่อมีรายได้ส่งลูกเรียนได้ โดยเก็บสมุนไพรจากป่ามาหั่นตากแห้ง ส่งไปขายให้ชาวม้งในอเมริกาเพื่อรักษาโรคเกาต์

ครอบครัวที่สอง ชื่อ นายกำพล แซ่ลี ผู้มีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ กับ นางสาวย่า เกษตรนพกุล เขาได้สัญชาติไทย ลูกชายอายุ 11 ปี อยู่ ป .6 ไม่ได้แจ้งเกิด ตรวจ DNA กับแม่แล้วได้เพิ่มชื่อในทะเบียนบ้าน
เมื่อเด็กชายจะ แซ่ลี ถูกถามว่า ก่อนมีชื่อในทะเบียนบ้าน มีปัญหาอะไร แกน้ำตาไหลทันที ตอบว่า “ ครูไม่ให้ผมเล่นฟุตบอลในทีมของโรงเรียน บอกว่า ต้องมีทะเบียนบ้านก่อน จึงจะได้เล่น ผมเพิ่งได้เล่นเป็นผู้รักษาประตูในทีมของโรงเรียน เมื่ออยู่ป.4 หลังจากมีชื่อในทะเบียนบ้านแล้ว ”

ระหว่างที่คุยกันเรื่องนี้ เด็กชายมีน้ำตาคลออยู่ตลอด คุณครูผู้เลือกปฏิบัติต่อเด็ก จะรู้ไหมว่า แผลในใจของเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์ มันล้ำลึกยิ่งนัก

เป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นเกล้าฯ ที่มีโครงการตรวจ DNA เทิดพระเกียรติ สิทธิทั้งหมดจึงได้คืนมาอย่างสมบูรณ์

อาการที่เด็กชายจะ เลี้ยงลูกนกที่พลัดตกจากรังของพ่อแม่ ด้วยหัวใจที่อ่อนโยนและเมตตา เป็นภาพที่ประทับใจผู้ใหญ่ยิ่งนัก เด็กชายบอกว่า “ถ้าลูกนกโตจนบินได้แล้ว จะปล่อยให้มีอิสระ”

ครอบครัวที่ 3 คือ นายเยียหือ แซ่หาง กับ นางจื้อ แซ่หาง ซึ่งลูกชายมีสภาพจิตไม่ค่อยสมบูรณ์ ได้ตรวจ DNA กับแม่ ทำให้ผู้เป็นแม่สบายใจ หายห่วงกังวล ว่าลูกได้สัญชาติไทยเหมือนแม่แล้ว เธอมีความซาบซึ้งใจที่ลูกได้ชีวิตซึ่งมีสิทธิความเป็นไทยสมบูรณ์กลับคืนมา จึงถอดเสื้อตามแบบฉบับชาวม้ง ซึ่งเธอตัดเย็บปักเอง ให้เป็นของขวัญแทนคำขอบคุณแก่ดิฉัน ทำเอาทุกคนตื้นตันใจ
คำมั่นสัญญาที่ทั้ง 3 ครอบครัว ตั้งใจทำความดีถวายในหลวง คือ
1. จะอธิษฐานเป็นประจำ ขอพรให้ในหลวงมีสุขภาพดี อายุยืน เป็นดวงใจของชาวไทยอีกแสนนาน
2. จะเป็นพลเมืองดี ไม่ทำผิดกฎหมาย
3. จะเป็นนักเรียนที่ดี เล่นกีฬา ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
4. จะไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ (ยกเว้นเฉพาะต้องทำพิธี)

คำถวายพระพรจากดวงใจของชาวไทยทุกหมู่เหล่า จะช่วยให้แผ่นดินร่มเย็นเป็นสุข ด้วยพระบารมีตลอดไป

เตือนใจ (กุญชร ณ อยุธยา) ดีเทศน์

เสียงเรียกร้องขอความเป็นธรรมจากพี่น้องม้งภูทับเบิก

2011-07-22T21:27:00.004+07:00

“ขอ ตือ มั่ว ฮื่อ สิ ขอเต๋อ เหลี่ย หลี่” (Qhov twg muaj hwj tshim qhov natawv liam tsim) ภาษิตม้งบทหนึ่งที่จำได้แม่นขึ้นใจมาทุกวันนี้ คือ “ที่ไหนมีอำนาจ ที่นั่นมีความหายนะ” ชาวบ้านม้งคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า “ชีวิตของคนเผ่าม้ง ไม่ต้องการให้ผู้มีอำนาจ นำอำนาจมาใช้ในทางที่ผิด เมื่อใดอำนาจถูกใช้ในทางที่ผิด ความหายนะก็จะเกิดขึ้นทันที” ภาษิตบทนี้ทำให้คิดถึงบางเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ณ บ้านทับเบิก หมู่ที่ 14และ 16 ต.วังบาล อ.หล่มเก่า จ.เพชรบูรณ์ ขึ้นมาทันที

บ้านทับเบิกเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนภูสูง อยู่เลยจากยอดภูทับเบิกสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของ จ.เพชรบูรณ์ ไปอีก 5กม. คนในหมู่บ้านแทบทั้งหมดกว่า 600 ครัวเรือนเป็นชนเผ่าม้ง อาชีพหลัก คือ ปลูกกะหล่ำปลี ที่นี่เป็นแหล่งปลูกกะหล่ำปลีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย กะหล่ำปลีที่คนเมืองกินทุกวันนี้หรือที่วางขายกันตามท้องตลาดมาจากบ้านทับเบิกกว่า 80 %

คนม้งบางส่วนของหมู่บ้านประมาณ 30 %นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2530 จึงทำให้มีการตั้งคริสตจักรทับเบิกขึ้นมาอย่างถูกต้องตามธรรมนูญแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ.2543เพื่อใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา เหมือนกับการตั้งวัดของคนไทยในศาสนาพุทธ โดยมีนายพรชัย บัญชาสวรรค์ เป็นศิษยาภิบาล (ครูสอนศาสนา) พื้นที่ทั้งหมดของหมู่บ้านอยู่ในความดูแลของศูนย์พัฒนาสังคม หน่วยที่ 38 จ.เพชรบูรณ์ (หรือในชื่อเดิมคือศูนย์พัฒนาสงเคราะห์ชาวเขา) สังกัดกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

จากนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย โดยเฉพาะในเรื่อง Unseen Thailandที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546ภูทับเบิกจึงกลายเป็นหนึ่งในสถานที่ดังกล่าว หากใครได้เห็นบรรยากาศชุ่มฟ้าฉ่ำฝน เมื่อฟ้าหลังฝนเต็มไปด้วยเมฆหมอกฝนขาวโพลนลอยอ้อยอิ่งให้ได้สัมผัส จับ สูดดม ท่ามกลางขุนเขาและแมกไม้เขียวขจี หรือในทุกๆเหมันตฤดู ชื่อของ “ภูทับเบิก” ถูกนำเสนอด้วยสโลแกนเก๋ๆว่า “นอนทับเบิก สัมผัสความหนาว ดูดาวบนดิน” จึงทำให้มีนักท่องเที่ยวต่างถิ่นจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาเที่ยวที่ภูทับเบิกจนที่พักไม่เพียงพอ

ชาวบ้านม้งคนหนึ่งเล่าว่า “อย่าว่าแต่ที่จะกางเต็นท์เลย ที่จอดรถยังแทบไม่มี รถติดกันเป็นแถวยาว ไปไหนไม่ได้ ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วที่นี่ โดยเฉพาะช่วงเทศกาลหยุดยาว ตั้งแต่วันพ่อ วันรัฐธรรมนูญ วันปีใหม่” จึงทำให้ชาวบ้านที่นี่ลุกขึ้นมาหาทางจัดการ มีการรวมตัวกันจัดตั้งเป็น "วิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวภูทับเบิก" เพื่อเข้ามาบริหารจัดการ ดูแลการท่องเที่ยวบนภูทับเบิก ตลอดจนมีการก่อสร้างอาคารถาวรเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวในที่ดินทำกินของแต่ละคนมากขึ้นเป็นลำดับ เช่นเดียวกับคริสตจักรทับเบิกก็ได้มีแนวคิดพัฒนาพื้นที่ของคริสตจักร โดยการก่อสร้างอาคารคอนกรีตถาวรเป็นสถานคริสเตียนศึกษาภูสวรรค์ขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ.2552เพื่อใช้ในการฝึกอบรมด้านความรู้ต่างๆแก่สมาชิกคริสตจักรที่อยู่ในหมู่บ้านทับเบิก ตลอดจนให้บริการด้านที่พักแก่บุคคลทั่วไปรวมไปถึงนักท่องเที่ยวตามฤดูกาล

อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ.2553 และ 5มกราคม พ.ศ.2554 ทางศูนย์พัฒนาสังคม หน่วยที่ 38 โดยนายสมคิด เตชะพะโลกุล ผู้อำนวยการศูนย์ฯได้มีหนังสือแจ้งมายังคริสตจักรถึงนายพรชัย บัญชาสวรรค์ ให้ทำการรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว นี้ไม่นับว่านายพรชัยยังได้รับหมายเรียกจากสถานีตำรวจภูธรหล่มเก่า ให้ไปพบพนักงานสอบสวนในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ.2554 และ 13 มิถุนายน พ.ศ.2554 ตามลำดับ เนื่องจากศูนย์พัฒนาสังคมฯ ได้เข้าแจ้งความร้องทุกข์ให้ดำเนินคดีในข้อหา “เข้าไปยึดถือครอบครอง รวมตลอดถึงก่นสร้าง หรือเผาป่า ที่ดินของรัฐ โดยไม่ได้รับอนุญาต และก่นสร้าง แผ้วถาง หรือเผาป่า หรือกระทำด้วยประการใดๆ อันเป็นการทำลายป่า หรือเข้ายึดถือ หรือครอบครองป่าเพื่อตนเอง หรือผู้อื่น โดยไม่ได้รับอนุญาต”

นายพรชัย บัญชาสวรรค์ ในฐานะเจ้าทุกข์ เล่าให้ฟังว่า “แม้ว่าที่ดินแห่งนี้จะอยู่ในความดูแลของศูนย์พัฒนาสังคมที่ 38แต่คริสตจักรทับเบิกก็ได้ซื้อที่ดินจำนวน 3 ไร่เศษมาโดยถูกกฎหมายจากนายไพโรจน์ สุวรรณศรี เมื่อปี 2549เป็นเงิน 120,000 บาท เพื่อนำมาใช้ในพันธกิจของคริสตจักรในอนาคต คริสตจักรจึงไม่ใช่ผู้เข้าไปบุกรุกตามข้อกล่าวหาแต่ประการใด เพราะคริสตจักรมีสิทธิในที่ดินอยู่ก่อนแล้วต่อมาในปี 2552คริสตจักรจึงได้สร้างอาคารแห่งนี้ขึ้นมา รวมทั้งเมื่อคริสตจักรได้รับหนังสือแจ้งเตือนจากศูนย์พัฒนาสังคม ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ได้ทำหนังสือถึงนายอำเภอหล่มเก่า และถึงศูนย์พัฒนาสังคมฯ เมื่อ 25 พฤศจิกายน 2553 และ 5 มกราคม 2554 ตามลำดับ เพื่อหารือถึงทางออก แนวทางการผ่อนปรนเนื่องจากได้ดำเนินการก่อสร้างไปแล้ว และพร้อมปฏิบัติตามระเบียบของทางราชการให้ถูกต้องตามกฎหมายต่อไป แต่ก็ไม่ได้รับการแจ้งใดๆจากศูนย์พัฒนาสังคม สุดท้ายก็มีหมายเรียกมาในที่สุด”

นายยงยุทธ สืบทายาท ผู้อำนวยการสมาคมม้งให้ข้อมูลเพิ่มเติมที่น่าสนใจยิ่งขึ้นว่า “ที่ผ่านมาในท้องถิ่นแห่งนี้ การก่อสร้างอาคารหรือสิ่งก่อสร้างอื่นใดก็ไม่เคยมีการขออนุญาตกับหน่วยงานราชการมาก่อน เนื่องจากเห็นว่าเป็นที่ดินที่ไม่มีเอกสารสิทธิและมีการครอบครองทำกินและใช้ประโยชน์มาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ซึ่งก็ไม่เคยมีปัญหาการฟ้องร้องใดๆเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามเมื่อคริสตจักรเริ่มต้นก่อสร้าง คริสตจักรได้ไปปรึกษากับองค์การบริหารส่วนตำบลวังบาลว่าจะต้องขออนุญาตดำเนินการอย่างไร แต่ทาง อบต.แจ้งว่าพื้นที่ก่อสร้างไม่อยู่ในอำนาจของ อบต.จึงไม่มีการออกใบอนุญาตใดๆ คริสตจักรจึงดำเนินการก่อสร้างไป โดยเข้าใจว่าสามารถดำเนินการก่อสร้างเหมือนกับการก่อสร้างที่ผ่านมา”

ตามประวัติดั้งเดิมแล้วพื้นที่แห่งนี้มีชาวม้งจำนวนมากได้เข้ามาบุกเบิกและจับจองที่ทำกินมาตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ.2465 ต่อมาเมื่อวันที่ 3มิถุนายน พ.ศ.2502คณะรัฐมนตรีได้มีมติจัดตั้งเขตนิคมสร้างตนเองและสงเคราะห์ชาวเขาในประเทศไทยขึ้น 4 แห่ง หนึ่งในจำนวนนั้น คือ นิคมสร้างตนเองและสงเคราะห์ชาวเขาภูลมโล เขตติดต่อจังหวัดเพชรบูรณ์ พิษณุโลก และเลย รวมเนื้อที่มากกว่าสองแสนไร่ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมชาวเขาที่อยู่กระจัดกระจายซึ่งยากแก่การพัฒนาและสงเคราะห์ได้อย่างทั่วถึง ให้เข้ามาตั้งหลักแหล่ง และประกอบอาชีพเป็นการถาวรในเขต “ นิคมสร้างตนเองสงเคราะห์ชาวเขา” ทั้งในด้านการส่งเสริมอาชีพการเกษตร อุตสาหกรรมในครัวเรือน ด้านการศึกษา การอนามัย ด้านการสังคมสงเคราะห์ ด้านการจัดสรรที่ดินเพื่อการครองชีพ เป็นต้น

ต่อมาในปี พ.ศ.2509 ได้มีมติคณะรัฐมนตรีอีกครั้ง โดยมอบพื้นที่ดังกล่าวให้อยู่ในความดูแลของกรมประชาสงเคราะห์ ซึ่งปัจจุบันคือกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ และเริ่มมีหน่วยงานของศูนย์พัฒนาและสงเคราะห์ชาวเขาเข้ามาในพื้นที่
ปี พ.ศ. 2511– 2526 มีการสู้รบในพื้นที่ระหว่างรัฐบาลและพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ชาวม้งในพื้นที่แบ่งออกเป็นสองฝ่าย
ปี พ.ศ. 2527– ปัจจุบัน ภายหลังจากที่มีการประกาศนโยบาย 66/2523บ้านทับเบิกจึงได้กลับคืนสู่สภาพหมู่บ้านปกติ และชาวม้งที่นี่ก็คงอยู่และทำกินในพื้นตลอดมา

ตั้งแต่อดีตเป็นต้นมาถึงแม้ว่าจะมีมติคณะรัฐมนตรีหรือประกาศของทางราชการเกี่ยวกับพื้นที่ซึ่งชาวม้งอาศัยและทำกินอยู่ แต่ก็ไม่เคยปรากฏว่ามีการกำหนดหลักเกณฑ์ใดๆเกี่ยวกับการก่อสร้างหรือใช้ประโยชน์ในที่ดินเหล่านี้แจ้งให้ชาวบ้านในพื้นที่รับทราบและปฏิบัติตาม การก่อสร้างใดๆจึงไม่เคยมีการขออนุญาตมาก่อน หรือการใช้ประโยชน์ในที่ดินก็ไม่มีข้อห้ามแต่ประการใดว่าต้องเฉพาะเกษตรกรรมเท่านั้น ชาวม้งในพื้นที่จึงไม่เคยขออนุญาตเรื่องการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างใดๆในที่ดินของตนเอง ประกอบกับการได้มาซึ่งสิทธิการทำกินและอยู่อาศัยในที่ดินเหล่านี้ก็เป็นไปโดยชอบธรรมและสืบสิทธิในที่ดินต่อจากผู้มีสิทธิคนก่อนๆ

เช่นเดียวกับกรณีคริสตจักรทับเบิกที่ซื้อที่ดินมาจากการซื้อต่อจากผู้มีสิทธิเดิม ที่ดินดังกล่าวได้ทำกินและใช้ประโยชน์มาอย่างต่อเนื่องหลายสิบปีแล้ว จึงมิใช่เป็นการบุกรุกแผ้วถางหรือไปจับจองที่ดินของรัฐในภายหลังแต่ประการใด การครอบครองที่ดิน การพัฒนาที่ดิน ตลอดจนการใช้ประโยชน์ในที่ดินของคริสตจักรจึงเป็นสิ่งอันชอบธรรม มิใช่เป็นไปตามข้อกล่าวหาของศูนย์พัฒนาสังคมที่ 38

จากสถานการณ์ดังกล่าว เมื่อทางออกมีไม่มากนัก ทำให้เมื่อวันที่ 19กรกฎาคม พ.ศ.2554
พี่น้องม้งจากบ้านทับเบิก กว่า 100คน จึงเดินทางลงจากภูทับเบิกมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอหล่มเก่ากว่า 40กิโลเมตร เพื่อส่งเสียงขอความเป็นธรรมต่อนายชาติชาย เพชระบูรณิน นายอำเภอหล่มเก่า โดยขอให้พนักงานสอบสวนสั่งไม่ฟ้องนายพรชัย บัญชาสวรรค์ จนในที่สุดนายอำเภอได้มอบให้ศูนย์ดำรงธรรมเข้ามาดำเนินการไกล่เกลี่ย และเสนอให้ “ศูนย์พัฒนาสังคมที่ 38 พิจารณาให้คริสตจักรทับเบิกดำเนินการให้ถูกต้องตามกฎหมาย เพราะทำเพื่อประโยชน์สุขของพี่น้องชาวทับเบิก มิได้มุ่งหาผลประโยชน์แต่อย่างใด”

แม้ว่าฉันจะฟังภาษาม้งที่พี่น้องม้งกำลังสื่อสารกันอยู่ไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว แต่ด้วยแววตาความมุ่งมั่นที่มุ่งหวังว่า “ปัญหา” ที่พวกเขาเผชิญย่อมมีทางออกที่ดีสำหรับทุกฝ่ายแน่นอนการถอนฟ้องหรือไม่ถอนฟ้องอาจเป็นเพียงปลายทางของปัญหา

ข้อถกเถียงที่สำคัญน่าจะอยู่ตรงที่การแสวงหาทางออกร่วมกันในทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง คิด เสนอ และถกเถียงเรื่องนี้กันให้มากขึ้น ว่าควรทำอะไรและอย่างไรบ้าง จึงจะสามารถทำให้เกิดการวางแผนและจัดการการใช้ประโยชน์จากที่ดินบ้านทับเบิกได้ต่อไปที่เป็นธรรมและยั่งยืนสำหรับทุกฝ่าย อยู่บนพื้นฐานของความต้องการและความยินยอมพร้อมใจของประชาชนในพื้นที่ แผนอนุรักษ์หรือแผนพัฒนาพื้นที่ใดก็ตามก็ควรจะต้องได้รับความร่วมมือและการมีส่วนร่วมจากคนในพื้นที่ เป็นแผนที่ถูกวางขึ้นโดยคำนึงถึงคนชั้นล่าง คนชายขอบของพื้นที่ว่าพวกเขาและเธอจะมีที่อยู่ที่ยืนอย่างไรต่อไปในการพัฒนา โดยเฉพาะในกลุ่มพี่น้องม้งที่เป็นกำลังการผลิตสำคัญในที่ดินแห่งนี้

อย่าให้การพัฒนากลายเป็นเพียงเรื่องเชิงนโยบายที่ “แคบ” และ “สั้น” การสร้าง “สังคมมั่นคง ชุมชนเป็นสุข” ตามภารกิจหลักของศูนย์พัฒนาสังคมที่ 38ที่กำหนดไว้โดยตรง นี้คือสิ่งสำคัญกว่ายิ่งนัก

ที่มา thaingo.org

ปฎิทินชนเผ่าพื้นเมือง-Tribal Calenda

2011-06-30T10:27:00.008+07:00

ปฏิทินชนเผ่าพื้นเมือง ปฏิทินวัฒนธรรมชนเผ่าพื้นเมือง

ความหมายชาติพันธุ์ ชาติพันธุ์คืออะไร

2011-06-26T23:09:00.006+07:00

ความหมายของชาติพันธุ์ ชาติพันธุ์คืออะไร ชาติพันธุ์หมายถึง

คำว่า "ชาติพันธุ์" และ "ชาติพันธุ์วิทยา" เป็นคำใหม่ในภาษาไทยการทำความเข้าใจเรื่องชาติพันธุ์จำเป็นจะต้องพิจารณาเปรียบเทียบกับเรื่องเชื้อชาติและสัญชาติ อาจเปรียบเทียบเชื้อชาติ สัญชาติ และชาติพันธุ์ได้ดังนี้

เชื้อชาติ (race) คือ ลักษณะทางชีวภาพของคน ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนจากลักษณะรูปพรรณ สีผิว เส้นผม และตา การแบ่งกลุ่ม เชื้อชาติ (racial group) มักแบ่งออกเป็น ๓ กลุ่ม คือ นิกรอยด์ (Negroid) มองโกลอยด์ (Mongoloid) และคอเคซอยด์ (Caucasoid) ในตอนหลังได้เพิ่มออสตราลอยด์ (Australoid) โพลินีเชียน (Polynesian) ฯลฯ อีกด้วย

การแบ่งแยกกลุ่มคนตามลักษณะทางชีวภาพนี้ มีความสำคัญในสังคมที่สมาชิกในสังคมมาจากบรรพบุรุษที่ต่างกัน และมีสีผิวและรูปพรรณสัณฐานที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เช่น ความแตกต่างระหว่างคนผิวขาวกับคนผิวดำ ในสังคมที่มีกลุ่มคนที่มีลักษณะทางชีวภาพต่างกันและประวัติความเป็นมาตลอดจนบทบาทในสังคมต่างกัน ความแตกต่างทางชีวภาพอาจเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมกันได้ แต่ในบางสังคม เช่น สังคมไทย ความแตกต่างทางชีวภาพไม่มีความหมายเท่าใดนัก

สัญชาติ (nationality) คือ การเป็นสมาชิกของประเทศใดประเทศหนึ่งตามกฎหมาย โดยที่ลักษณะทางชีวภาพและวัฒนธรรมอาจแตกต่างกันได้ การเป็นสมาชิกของประเทศย่อมหมายถึงการเป็นประชาชนของประเทศนั้น ผู้ที่อพยพมาจากที่อื่นเพื่อมาตั้งถิ่นฐานสามารถโอนสัญชาติมาได้ ผู้ที่เปลี่ยนสัญชาติ คือ ผู้ที่เปลี่ยนฐานะจากการเป็นประชาชนของประเทศหนึ่งมาเป็นประชาชนของอีกประเทศหนึ่ง

ชาติพันธุ์ (ethnicity หรือ ethnos) คือ การมีวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณี ภาษาพูดเดียวกัน และเชื่อว่าสืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษกลุ่มเดียวกัน เช่น ไทย พม่า กะเหรี่ยง จีนลาว เป็นต้น

กลุ่มชาติพันธุ์หรือกลุ่มวัฒนธรรมมีลักษณะเด่นคือ เป็นกลุ่มคนที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษเดียวกัน บรรพบุรุษในที่นี้หมายถึงบรรพบุรุษทางสายเลือด ซึ่งมีลักษณะทางชีวภาพและรูปพรรณ (เชื้อชาติ) เหมือนกัน รวมทั้งบรรพบุรุษทางวัฒนธรรมด้วย ผู้ที่อยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกันจะมีความรู้สึกผูกพันทางสายเลือด และทางวัฒนธรรมพร้อมๆ กันไปเป็นความรู้สึกผูกพันที่ช่วยเสริมสร้างอัตลักษณ์ของบุคคลและของชาติพันธุ์

และในขณะเดียวกันก็สามารถเร้าอารมณ์ความรู้สึกให้เกิดความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าผู้ที่อยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์นับถือศาสนาเดียวกันความรู้สึกผูกพันนี้อาจเรียกว่า "สำนึก" ทางชาติพันธุ์ หรือชาติลักษณ์ (ethnic identity)

พบ "ชนเผ่าพื้นเมืองกลุ่มใหม่ในป่าอะเมซอน"

2011-06-24T11:56:00.005+07:00

สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า มูลนิธิชนเผ่าพื้นเมืองแห่งชาติของบราซิล (ฟูไน) ออกแถลงการณ์เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา (20 มิ.ย.) ยืนยันว่ามีชนเผ่ากลุ่มหนึ่งที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ทางตะวันตกเฉียงใต้ของป่าอะเมซอน

โดย ภาพถ่ายดาวเทียมพบการถางป่า 3 จุด แต่ยังไม่สามารถยืนยันการมีอยู่ของชนเผ่าใดๆได้ กระทั่งนักชาติพันธุ์วิทยาได้บินสำรวจทางอากาศเพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนและเก็บข้อมูลเพิ่มเติมเมื่อเดือนเมษายน จนสามารถระบุตำแหน่งของชนเผ่ากลุ่มนี้ว่า ชุมชนนี้อยู่ใกล้กับชายแดนเปรู ในเขตอุทยานหุบเขาจาวารี ซึ่งมีขนาดเกือบเท่าประเทศโปรตุเกส และเป็นแหล่งอาศัยของชนเผ่าดั้งเดิมอย่างน้อย 14 กลุ่ม

ทั้งนี้ ประเมินว่ามีสมาชิกราว 200 คน อาศัยอยู่ในกระท่อมหลังคามุงจากขนาดใหญ่ 4 หลัง ปลูกข้าวโพด กล้วย ถั่ว และพืชผลอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม การค้นพบครั้งนี้เป็นการย้ำชัดว่า เขตอุทยานหุบเขาจาวารีเป็นแหล่งอาศัยของชนเผ่าพื้นเมืองที่ตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกที่หนาแน่นที่สุดแห่งลุ่มน้ำอะเมซอนและของโลก และคาดกันว่า มีประชากรชนเผ่าตัดขาดจากโลกภายนอกในป่าอะเมซอนราว 68 กลุ่ม

ชี้อนาคตภาษากะเหรี่ยงสูญหาย เหตุระบบการศึกษาทอดทิ้งหลักสูตรท้องถิ่น

2011-05-31T10:21:00.003+07:00

ชี้อนาคตภาษากะเหรี่ยงสูญหาย เหตุระบบการศึกษาทอดทิ้งหลักสูตรท้องถิ่น ตัดขาดรากเหง้าทางวัฒนธรรม จี้ ศธ.ระงับแผนยุบโรงเรียนขนาดเล็ก 5 พันแห่ง หวั่นกระทบวิถีชีวิตชาวไทยภูเขาล่มสลาย ยกไร่หมุนเวียนขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม

นางเตือนใจ ดีเทศน์ ศูนย์ประสานงานองค์กรเอกชนพัฒนาชาวไทยภูเขา (ศอข.) เปิดเผยว่า เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้มีการประชุมคณะกรรมการอำนวยการบูรณาการเพื่อติดตามและประสานงานการดำเนินการเพื่อฟื้นฟูชีวิตกะเหรี่ยง โดยมีกระทรวงวัฒนธรรมเป็นเจ้าภาพ และประสานงานหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อหารือถึงแนวนโยบายการฟื้นฟูวิถีชีวิตกะเหรี่ยง ตามที่ได้รับความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2553

ในฐานะที่ตนเป็นกรรมการชุดนี้ ได้เสนอเรื่องเร่งด่วนที่จะต้องแก้ไขคือ การฟื้นฟูรากเหง้าทางวัฒนธรรม ภูมิปัญญาและภาษาชนเผ่ากะเหรี่ยง (ปกากะญอ) รวมทั้งชาวไทยภูเขาชนเผ่าชาติพันธุ์ต่าง ๆ โดยเฉพาะภาษาพื้นถิ่นมีความเปราะบางและเสี่ยงที่จะสูญหายภายในเวลาไม่เกิน 5 ปี เนื่องจากระบบการศึกษาในปัจจุบันตัดขาดรากเหง้าทางวัฒนธรรมชาวไทยภูเขา เด็กไม่ได้เรียนภาษาพื้นถิ่นในโรงเรียนรัฐ ชุมชนต้องจัดศูนย์การเรียนรู้หลักสูตรท้องถิ่นขึ้นเอง แต่ก็มีปัญหาด้านงบประมาณและบุคลากร ซึ่งไม่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐ

นางเตือนใจ กล่าวว่า สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือ ขณะนี้กระทรวงศึกษาธิการมีแผนที่จะยุบโรงเรียนขนาดเล็กทั่วประเทศจำนวน 5,000 แห่ง ซึ่งตนเป็นห่วงว่าจะเกิดผลกระทบอย่างเลวร้ายต่อวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชาวไทยภูเขา คาดว่าจะมีโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ทุรกันดารทางภาคเหนือไม่น้อยกว่า 2,600 แห่งถูกยกเลิก ทำให้พ่อแม่และเด็กชาวไทยภูเขาต้องได้รับความเดือดร้อนอย่างหนัก เช่น เสียเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทางมากขึ้น ครอบครัวมีเวลาพูดคุยกันน้อยลง ทำให้มีโอกาสสูงที่ภาษากะเหรี่ยงและชนเผ่าต่าง ๆ จะสูญหายไปในอนาคตอันใกล้นี้

"โรงเรียนขนาดเล็ก ๆ มีความจำเป็นต่อวิถีชีวิตของชาวไทยภูเขา ไม่ควรที่จะยกเลิกแล้วหันไปสร้างโรงเรียนใหญ่ ๆ ซึ่งจะเพิ่มภาระนักเรียนและพ่อแม่ให้มีชีวิตยากลำบากมากขึ้น ดิฉันจึงเสนอคณะกรรมการฯ ฟื้นฟูวิถีชีวิตกะเหรี่ยงว่าไม่ควรยุบโรงเรียนขนาดเล็ก หากจำเป็นจะต้องทำจริง ๆ ก็ควรพิจารณาความจำเป็นแต่ละโรงเรียน ถ้ารัฐบาลเร่งยุบโรงเรียนขนาดเล็กก็จะยิ่งทำให้วิถีชีวิตชาวไทยภูเขาล่มสลายเร็วมากยิ่งขึ้น" นางเตือนใจกล่าว และว่า ควรจะให้เด็กชาวเขาที่เรียนจบแล้วได้รับการบรรจุเป็นครูสอนภาษากะเหรี่ยงเพื่อสืบทอดภาษาท้องถิ่นให้คงอยู่ ซึ่งจะทำให้วิถีชีวิต วัฒนธรรมและภูมิปัญญาได้รับการอนุรักษ์ด้วย

นอกจากการแก้ไขปัญหาการศึกษาของกลุ่มชาวไทยภูเขาแล้ว ในที่ประชุมยังพิจารณาสิทธิขั้นพื้นฐาน เช่น ด้านที่ดินทำกิน โดยกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) ได้ศึกษาเขตวัฒนธรรมพิเศษเช่นเดียวกับชาวเลอันดามัน และจะนำผลการศึกษาเรื่องไร่หมุนเวียนไปผลักดันขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม และด้านสัญชาติไทยมีกระทรวงมหาดไทยเป็นผู้รับผิดชอบที่จะเร่งออกบัตรประชาชนแก่ชาวไทยภูเขา

"การผลักดันนโยบายฟื้นฟูวิถีชีวิตกะเหรี่ยงให้สำเร็จเป็นรูปธรรม หน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องจะต้องทำงานอย่างบูรณาการ ที่ผ่านมายังไม่มีการเดินหน้าไปสู่การปฏิบัติ และเพิ่งจะเริ่มประชุมกันเมื่อเร็ว ๆ นี้" นางเตือนใจกล่าว

ด้านนายสมชาย เสียงหลาย ปลัด วธ. กล่าวถึงปัญหาชาวไทยภูเขาว่า ศูนย์การเรียนรู้หลักสูตรท้องถิ่นมีปัญหาไม่ได้รับสนับสนุนงบประมาณรายหัว ขาดแคลนครูผู้สอนและอุปกรณ์การเรียนการสอน เนื่องจากไม่ได้สังกัดหน่วยงานใดของรัฐ

นอกจากนี้ยังมีปัญหาจัดทำหลักสูตรท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีเอกลักษณ์เพื่อรักษาวัฒนธรรม ไม่สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ที่กระทรวงศึกษาธิการกำหนด นอกจากนี้ยังมีวิถีวัฒนธรรมท้องถิ่นหลายเรื่องที่ส่อว่าจะสูญหาย เพราะเด็กไม่ได้เรียนรู้และสืบทอดอย่างจริงจัง ตนเห็นว่าการประเมินสูตรท้องถิ่นของชาวไทยภูเขาควรมีรูปแบบพิเศษเช่นเดียวกับโรงเรียนตาดีกาในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

"ผมเห็นว่าควรโอนศูนย์การเรียนรู้ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นดูแล ซึ่งจะต้องมีการศึกษาความเหมาะสม พร้อมทั้งจะนำปัญหาที่เกิดขึ้นไปศึกษาหาแนวทางแก้ไข รวมถึงนำเสนอต่อรัฐบาลชุดใหม่เพื่อร่วมกันแก้ปัญหาของกลุ่มชาติพันธุ์ โดยเฉพาะเรื่องการศึกษาให้เกิดการพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรมต่อไป" นายสมชายกล่าว

ที่มา kapook.com

กลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ร้องขอรัฐบาลใหม่ใส่ใจการศึกษา

2011-05-26T23:06:00.005+07:00

กลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ร้องขอรัฐบาลใหม่ใส่ใจการศึกษา พร้อมปรับหลักสูตรท้องถิ่นให้สอดคล้องกับความเป็นจริง

มื่อวันที่ 26 พ.ค.นายสมชาย เสียงหลาย ปลัดกระทรวงวัฒนธรรม(วธ.) กล่าวภายหลังตรวจเยี่ยมศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา”แม่ฟ้าหลวง” หมู่บ้านหนองมณฑา ชุมชนชาวกะเหรี่ยงชนเผ่า ปกาเกอะญอ อ.แม่วาง จ.เชียงใหม่ ว่า ตามที่มติคณะรัฐมนตรี (ครม.) กำหนดให้ วธ. เป็นเจ้าภาพในการดำเนินงานติดตามและฟื้นฟูวิถีชีวิตชนเผ่าชาติพันธุ์ ร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐและเอกชน จึงได้มาร่วมรับฟังข้อมูลและปัญหาของชนเผ่าดังกล่าว

โดยพบว่า ศูนย์การเรียนดังกล่าว จัดตั้งขึ้นโดยสมาคมอิมเปค และไม่ได้สังกัดภายใต้สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน หรือสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย (กศน.) จึงส่งผลกระทบต่อการเรียนการสอนหลายอย่าง เช่น ไม่ได้รับงบประมาณสนับสนุนเงินรายหัวเด็กนักเรียน ขาดแคลนครูผู้สอน ขาดอุปกรณ์การเรียน เป็นต้น ซึ่งปัจจุบันศูนย์ดังกล่าวมีครูเพียง 4 คน ซึ่ง 3 คนมาจากสมาคมที่ให้การสนับสนุน ส่วนอีก 1 คน มาจาก กศน.ดังนั้น ทางชุมชนจึงอยากให้รัฐบาลเห็นความสำคัญของการส่งเสริมการศึกษาของกลุ่มชนชาติพันธุ์กะเหรี่ยง โดยส่งครูมาสอนรวมทั้งอุดหนุนงบประมาณค่ารายหัว และค่าตอบแทนครูให้มากขึ้นด้วย

นายสมชาย กล่าวต่อไปว่า นอกจากนี้ศูนย์การเรียนชุมชนยังประสบปัญหาเรื่องการจัดทำหลักสูตรการเรียนการสอน ซึ่งไม่สอดคล้องกับเกณฑ์ที่กระทรวงศึกษาธิการ(ศธ.) กำหนด โดยเฉพาะหลักสูตรท้องถิ่นที่กำหนดว่า จะต้องจัดการเรียน 30%นั้น พบว่า หลักสูตรท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์มีเอกลักษณ์เฉพาะ เพื่อรักษาวัฒนธรรมท้องถิ่น จึงไม่สอดคล้องกับเกณฑ์การประเมินที่ศธ.กำหนด

รวมทั้งเรื่องราวท้องถิ่นจะถูกบูรณาการไปในหลักสูตรแกนกลาง ทำให้วิถีวัฒนธรรมท้องถิ่นหลายเรื่องส่อแววที่จะสูญหาย ส่งผลให้โรงเรียนในท้องถิ่นจะต้องแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกันเอง โดยให้ผู้รู้ในชุมชนมาประเมินหลักสูตรท้องถิ่นที่โรงเรียนจัดขึ้นเองเพื่อเด็กจะได้เรียนรู้วิถีวัฒนธรรมอย่างจริงจังและตรงกับพื้นที่ ดังนั้น ตนเห็นว่า การประเมินหลักสูตรท้องถิ่นของชนเผ่าชาติพันธุ์ควรจะมี เกณฑ์การประเมินลักษณะพิเศษ โดยยึดสภาพความเป็นจริงของคนในพื้นที่เป็นหลัก เช่นเดียวกับโรงเรียนตาดีกา ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

“ในฐานะที่ วธ. เป็นเจ้าภาพในการติดตามประเมินการให้ความช่วยเหลือในกลุ่มชาติพันธุ์ ผมจึงได้เสนอแนวทางให้ชุมชนไปว่า ชุมชนจะต้องหารือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ในเรื่องหลักสูตรท้องถิ่นหรือจะโอนศูนย์การเรียนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นดูแล ซึ่งจะต้องมีการตกลงหรือศึกษาความเหมาะสม พร้อมทั้งจะนำปัญหาที่เกิดขึ้นไปศึกษาหาแนวทางแก้ไข รวมถึงนำเสนอปัญหาต่อรัฐบาลชุดใหม่ ในการร่วมกันแก้ปัญหาของกลุ่มชาติพันธุ์ โดยเฉพาะเรื่องการศึกษาให้เกิดการพัฒนาอย่างเป็นรูปธรรมต่อไป”ปลัดวธ.กล่าว

ที่มา เดลินิวส์ ภาพประกอบจาก culture.go.th

ผมเป็นคนปกากะญอ

2011-05-24T01:41:00.007+07:00

ผมสืบเชื้อสายมาจากคนปกาเกอะญอ พ่อแม่ ปู่ย่าตายายของผมก็เป็นคนปกาเกอะญอด้วยเช่นกัน ครอบครัวของผมอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในประเทศพม่า ที่นั่นมีทุ่งนาสีเขียวและลำห้วยใหญ่พาดผ่านกลางหมู่บ้าน พอตกเย็นเพื่อนบ้านที่เดินกลับจากทำไร่ไถนาก็จะส่งยิ้มให้ผมและพี่น้องที่นั่งเล่นกันอยู่ที่ชานบ้าน เวลานั้นเราพี่น้องยังเด็กเกินกว่าจะรับรู้เรื่องราวใด ๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศพม่า ทุกวันของเรามีเพียงแต่ความสุขที่มาจากชีวิตเรียบง่ายในหมู่บ้านแห่งนี้

เดือนธันวาคมในปีที่ผมอายุครบ 11 ขวบ ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างรอคอยเทศกาลคริสต์มาสที่กำลังจะมาถึง
แต่ก่อนคริสต์มาสไม่กี่วัน เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มีคนนำข่าวมาบอกว่า พี่ชายคนโตของผมซึ่งเป็นทหาร
ถูกทหารรัฐบาลพม่าฆ่าตาย และเราเศร้าโศกกับเหตุการณ์เกิดขึ้นจนไม่มีใครอยากพูดถึงเรื่องนี้อีก ต่อมาไม่นาน ทหารกองทัพพม่าเคลื่อนพลเข้ามาใกล้หมู่บ้านเรา พวกเขายิงปืนใหญ่เข้ามาในหมู่บ้าน กระสุนปืนถูกพี่ชายอีกคนของผมตาย พ่อแม่ของผมกลัวว่าพวกเราจะได้รับอันตราย ท่านบอกกับเราว่า "เราจะต้องหนีไปเมืองไทย"

หลังเดินทางมาอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยแม่หละได้ไม่นาน ผมรู้สึกว่าสังคมในค่ายผู้ลี้ภัยไม่เหมือนกับหมู่บ้านของผม
คนที่นี่แตกแยกกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย บางคนน้อยใจที่เกิดมาเป็นคนปกาเกอะญอ บางคนอายที่จะบอกกับใคร ๆ ว่าตัวเองเป็นคนปกาเกอะญอ บางคนดูถูกชนชาติของตัวเองและคิดว่าหากเกิดมาเป็นคนชาติอื่นจะดีกว่า ด้วยความเป็นเด็กทำให้บางครั้งผมก็อดคิดคล้อยตามกับพวกเขาไม่ได้

จนเมื่ออายุได้ 19 ปี ผมเดินทางกลับไปยังฝั่งพม่าเพื่อหางานทำ และทำบัตรประจำตัวประชาชนเจ้าหน้าที่ที่ทำบัตรถามผมว่า "เป็นคนเผ่าไหน" ผมตอบตามจริงว่าเป็นคนปกาเกอะญอ คำตอบของผมทำให้ผมต้องพบกับถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานา แม้กระทั่งคำพูดที่ว่า "คนเชื้อสายนี้ไม่ควรเรียกตัวเองว่า "คน" สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าคนปกาเกอะญอไม่ว่าจะอยู่บนแผ่นดินไหน ก็เหมือนคนที่ไม่มีที่ให้ยืนอย่างมีศักดิ์ศรี

แต่ ตั้งแต่วันนั้นหากมีใครถามว่า "ผมคือใคร" เจ็ดครั้งสิบครั้ง คำตอบทั้งเจ็ดครั้งสิบครั้งก็คือ "ผมเป็นคนปกาเกอะญอ"

ที่มา thaingo.org

ครูเจต บุญเป็ง ชีวิตนี้เพื่อชนเผ่าปกากะญอ

2011-05-21T09:15:00.007+07:00

มอเตอร์ไซค์เก่า ๆ คันหนึ่ง ซึ่งผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านฝนตามเส้นทางลาดชันของดอยต่าง ๆ มาหลายพันกิโลเมตร ได้นำพาชีวิตของครูชาวปกากะญอคนหนึ่ง ไปสร้างชีวิต และปลูกจิตสำนึกให้กับเด็ก ๆ และเยาวชนอีกนับร้อยนับพัน เพื่อไม่ให้ลืมรากเหง้า และวิถีชีวิตของตัวเอง และนี่คือเรื่องราวดี ๆ ของ "ครูเจต บุญเป็ง" ลูกหลานชนเผ่าปกากะญอแห่งหมู่บ้านริมลำน้ำกก จังหวัดเชียงราย

"จำนวนคนกะเหรี่ยงที่เรียนจบปริญญาตรีสูงมาก แต่การไปใช้ชีวิตแบบคนในเมือง ทำให้เด็ก ๆ ของเราลืมรากเหง้าและวิถีบรรพบุรุษ ไปหลงยึดติดในสังคมวัตถุนิยม" นี่คือเหตุผลที่ว่า ทำไม ครูเจต บุญเป็ง จึงเลือกที่จะควบมอเตอร์ไซค์คู่ใจ พร้อมกับเสื้อสีแดงแบบปกากะญอที่เรียกว่า "เชกวา กวอ" ซึ่งบ่งถึงความเป็นชาติพันธุ์ ตระเวนไปตามดอยต่าง ๆ เพื่อไม่ให้เผ่าชนถูกกลืนหายไปกับกระแสของความแก่งแย่งในเมือง โดยมีศาสนาคริสต์ที่ครูเจตนับถือเป็นเครื่องชี้นำทาง

ครูเจต เล่าว่า จริง ๆ แล้วแต่ก่อนตัวเองก็เป็นหนึ่งคนที่สนุกกับชีวิตในเมือง มัวแต่สร้างเนื้อสร้างตัวให้ตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่งเขาหันกลับมามองตัวเอง และคิดได้ว่าชีวิตทางโลกไม่จีรัง เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตของตัวเองด้วยการเดินทางมาอาศัยอยู่ที่บ้านจันทร์ อ.กัลยาณิวัฒนา จ.เชียงใหม่ ซึ่งเป็นอำเภอที่อยู่ห่างไกลที่สุด และคนในหมู่บ้านนี้ยังยึดถือขนบธรรมเนียมดั้งเดิมอยู่กว่า 90% โดยมาพร้อมกับความเชื่อที่ว่า หากมีแต่ศรัทธา แต่ไม่มีเงิน เขาจะใช้ชีวิตอยู่ได้ไหม

ก้าวแรกของครูเจต เริ่มต้นด้วยการขับขี่รถคู่ใจเข้าไปตามซอกหลืบของหุบเขาต่าง ๆ ที่มีหมู่บ้านซุกซ่อนตัวอยู่ โดยเอาความเป็นลูกหลานปกากะญออย่างเต็มตัวเป็นเครื่องผูกมิตรไมตรีกับชาวบ้านปกากะญอตามพื้นที่ต่าง ๆ และด้วยสถานภาพอดีตครูพละของครูเจต ทำให้เขาคิดจะฝึกฝนให้เด็ก ๆ เก่งกีฬา จึงได้เปิดโครงการฝึกกีฬาขึ้น เพื่อให้ชาวบ้านนำลูกหลานมาฝึกกีฬากับเขา และเขายังจะช่วยส่งเสียให้เรียนจนจบปริญญาอีกด้วย

การตระเวนบอกข่าวไปตามพื้นที่ต่าง ๆ ของครูเจต ได้รับผลตอบรับดีเยี่ยม ชาวบ้านหลายคนเห็นด้วยกับโครงการนี้ ทำให้ครูเจตเกิดแรงฮึด คิดว่าจะต้องเดินทางไปกระจายข่าวนี้ให้ได้มากที่สุด นั่นจึงทำให้ ครูเจต ต้องออกเดินทางไปยังอำเภอต่าง ๆ ในเชียงใหม่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน ลงใต้ไปไกลถึงจังหวัดตาก รวมระยะทางหลายร้อยหลายพันกิโลเมตร ด้วยรถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ เพียง 1 คัน ซึ่งซ่อมไป ขับไป โดยหวังจะบอกข่าวสารโครงการของเขาในหมู่บ้านปกากะญอต่าง ๆ ให้มากที่สุด ซึ่งหากใครสนใจให้มาเจอกันตามนัดหมายที่บ้านจันทร์

"หลังจากตระเวนแจ้งข่าว เราก็กลับมาบ้านจันทร์ ไปกู้เงินมาสองหมื่นบาทเตรียมไว้รองรับเด็ก ๆ ตั้งใจว่าจะหาของดี ๆ มาให้เด็ก ๆ กินตลอดการฝึกหนักในช่วงอาทิตย์แรก แต่ปรากฏว่าถึงวันนัดหมาย 20 มีนาคม 2552 เราก็รออยู่จนมืดไม่มีใครพาลูกมาหาเราสักคนเดียว" ครูเจต เล่าให้ฟัง

เหตุการณ์วันนั้นทำให้ครูเจตต้องนอนน้ำตาร่วงอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ซึ่งไม่ใช่เป็นเพราะไม่มีเด็กมาฝึกสอนกับเขา เพราะกลัวความยากลำบาก แต่เป็นเพราะมีคนพูดว่า ชาวปกากะญอหลายชุมชนไม่กล้าใส่ชุดชนเผ่าเพราะอาย และอยากทำตัวให้กลมกลืนไปกับคนเมือง หลายคนเคยพูดให้ครูเจตได้ยินว่า "ทำไมลูกชายยังใส่เสื้อกะเหรี่ยง อุตส่าห์ไปเรียนจนได้ปริญญา"

แต่แล้ววันหนึ่ง ก็มีเด็กชายชั้น ป.4 คนหนึ่งเดินทางไกลมาจากจังหวัดแม่ฮ่องสอน เพื่อจะมาขอคัดตัวอยู่กับครูเจต ครั้งนั้นครูเจตไม่อาจให้เด็กน้อยอยู่ด้วยได้ เพราะคนไม่พร้อม แต่เด็กชายตัวเล็ก ๆ คนนี้เอง กลับสร้างความหวังให้ครูเจตขึ้นมาอีกครั้ง เขาตัดสินใจตระเวนไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ เป็นรอบที่สอง เพื่อบอกข่าวอีกครั้ง จนกระทั่งได้รับการสนับสนุนจากโบสถ์คริสต์ที่เห็นความตั้งใจจริงของครูเจต ทำให้พ่อแม่ในเริ่มส่งลูกหลานมาคัดตัวเป็นนักกีฬากับครูเจตในที่สุด โดยเริ่มจากชาวบ้านในบ้านจันทร์ที่เขาอาศัยอยู่นั่นเอง

"ผมสัญญากับเขาว่าจะส่งเสียเด็ก ๆ ทุกคนจนสำเร็จปริญญาตรี โดยจะรับผิดชอบค่าเรียน อาหารการกินทุกอย่าง ทางครอบครัวไม่ต้องลำบาก ผมจะสอนกีฬาจะได้ฝึกฝนให้เป็นปกากะญอที่ดี โดยยึดมั่นในหลักการของปกากะญอเราที่สอนถ่ายทอดกันมา ให้นึกถึงคนอื่นก่อนนึกถึงตนเอง และไม่เห็นแก่ตัว"

ครูเจต เล่าว่า แรกเริ่มเดิมทีเขาคิดที่จะสอนเด็ก ๆ เล่นฟุตบอลให้เก่งได้ไปไกลถึงทีมชาติ แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับพบว่า จริง ๆ แล้วสิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่ความเก่งเรื่องกีฬา แต่เด็ก ๆ ต้องมีจริยธรรม และมีความภูมิใจในชาติพันธุ์ปกากะญอของตนเอง เพื่อที่ว่าหากไปอยู่ที่ไหนจะได้ไม่ถูกแสงสี และความเจริญกลืนชีวิตของชนเผ่าจนหายไป ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดก็เท่ากับสูญเปล่า

ด้วยเหตุนี้ ครูเจต จึงเน้นสอนจริยธรรมให้เด็ก ๆ ให้อ่านพระคัมภีร์เพื่อขัดเกลาจิตใจ ไม่ให้เด็กดูโทรทัศน์ซึ่งอาจจะนำภาพที่ไม่ดีจากสังคมภายนอกมาถึงตัวเด็ก ๆ เอง แต่ครูเจตจะใช้วิธีอ่านข่าวสารให้ฟังแทน ทุกวันเด็ก ๆ ในความดูแลของครูเจตกว่า 20 ชีวิต ต้องตื่นนอนตีห้าครึ่ง มาสวดมนต์ภาวนา และอบรมจริยธรรม จากนั้นก็กายบริหาร วิ่งออกกำลังกาย และไปโรงเรียนตามปกติ หลังจากกลับมาจากโรงเรียนแล้ว ครูเจตจะสอนวิชาปกากะญอ สอนภาษาปกากะญอให้เด็กไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง เพื่อให้เด็ก ๆ ภูมิใจ และไม่อายที่เกิดเป็นลูกหลานปกากะญอ

นอกจากนี้ ในทุกวันสุดสัปดาห์ ครูเจต จะพาเด็ก ๆ ไปร้องเพลงสวดในโบสถ์ต่าง ๆ และยังพาเด็ก ๆ เข้าไปดูวิถีชีวิตของคนเมือง พร้อมแนะนำสั่งสอนไปในตัว เพื่อว่าหากวันใดเด็ก ๆ ต้องเข้ามาอยู่ในเมืองจะได้มีภูมิคุ้มกัน และไม่หลงไปกับกระแสของความศิวิไลซ์

"หลายครั้ง พวกเราไปร้องเพลงโดยไม่มีเงินติดตัวกันเลย แต่ไปด้วยความศรัทธา ผมทำงานนี้มาสองปีแล้ว ไม่เคยของบประมาณจากที่ไหนเลย ทำด้วยตนเองมาตลอด" ครูเจต บอก

ตลอดเวลา 2 ปีที่ครูเจตทุ่มเทกายใจให้กับงานนี้ แม้ไม่ได้เงินตอบแทนสักบาท แต่กลับมีค่าใช้จ่ายมากมาย ซึ่งท้ายที่สุด ทุกปัญหาก็คลี่คลายได้ ซึ่งเขาเชื่อว่า สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมาได้เพราะ "ศรัทธา" ทำให้บางครั้ง ครูเจตก็มานั่งคิดอยู่คนเดียวว่า หากวันนั้น เขาไม่ตัดสินใจลาออกจากอาชีพครู วันนี้ก็คงไม่ได้พบกับเด็ก ๆ และคงไม่สัมผัสกับความภาคภูมิใจได้มากมายถึงขนาดนี้

และที่สำคัญ การก้าวเดินของครูเจตในครั้งนั้นเอง เป็นการพิสูจน์ว่า เขา "รัก" และ "เทิดทูน" ในความดี และคุณธรรม อันเป็นพื้นฐานของคนปกากะญอมากเหนือสิ่งอื่นใด และไม่ต้องการให้รากเหง้าของชาวปกากะญอถูกกลืนไปกับวัฒนธรรมวัตถุนิยมอย่างเช่นโลกที่กำลังหมุนไปในปัจจุบัน

ที่มา kapook.com

อาหารชนเผ่าพื้นเมือง

2011-05-14T01:55:00.001+07:00

เมื่อชนเผ่าลาหู่กับคนเมือง พร้อมเพรียงกันขึ้นมาจัดการความขัดแย้งในการอยู่ร่วมกัน

2011-05-04T17:46:00.003+07:00

สถานการณ์ปัญหาการพัฒนาสังคมไทยกว่า 50 ปีผ่านมา นับตั้งแต่ประเทศไทยได้ใช้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติเป็นเครื่องมือในการพัฒนาประเทศ เริ่มตั้งแต่แผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 1 (พ.ศ.2504 – 2509) จนถึงฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2550-2554) ซึ่งเป็นฉบับปัจจุบัน สถานการณ์การพัฒนาในช่วงที่ผ่านมากล่าวได้ว่าเป็นการพัฒนาที่ไม่สมดุลและไม่ยั่งยืน

เนื่องจากประเทศไทยได้ใช้ยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศที่ให้ความสำคัญกับแนวคิดเศรษฐกิจเสรีนิยมหรือเศรษฐกิจทุนนิยมที่มุ่งพัฒนาเพื่อสร้างความมั่งคั่งและรายได้มาสู่ประเทศเป็นหลัก และใช้การเติบโตของรายได้ต่อหัวเป็นเครื่องมือวัดผลสำเร็จของการพัฒนา ด้วยความคาดหวังว่าการเพิ่มปริมาณสินค้าและบริการ การเพิ่มการจ้างงาน รวมทั้งประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการเติบโตทางเศรษฐกิจนั้น ในที่สุดแล้วย่อมจะสามารถกระจายไปสู่ประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศทำให้ปัญหา ความยากจนหมดไปได้ในที่สุด

การมุ่งเน้นไปที่การนำทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์และความได้เปรียบด้านแรงงานราคาถูกมาใช้สนับสนุนการพัฒนาและขยายฐานการผลิต ซึ่งนำไปสู่การผลิตเพื่อส่งออกและอุตสาหกรรมที่ใช้ทุนและเทคโนโลยีที่สูงขึ้น ระบบเศรษฐกิจมีการขยายตัวในอัตราสูง แต่เป็นการเติบโตที่ต้องพึ่งพาทุน เทคโนโลยีและตลาดต่างประเทศ จึงส่งผลต่อความไม่สมดุลของโครงสร้างการพัฒนาประเทศ นำไปสู่ความเหลื่อมล้ำทางด้านเศรษฐกิจและสังคม โดยเฉพาะในเรื่องการกระจายรายได้

ปัญหาความยากจนเพิ่มสูงขึ้น คนจนขาดศักยภาพในการดำรงชีวิต การว่างงานเพิ่มขึ้นและมาตรฐานความเป็นอยู่ของคนไทยมีแนวโน้มลดลง นอกจากนี้ความเสื่อมโทรมของสภาพแวดล้อมอันเกิดจากการใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างสิ้นเปลืองโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบ นำไปสู่ความขัดแย้งในสังคมมากขึ้น

การพัฒนาดังกล่าวได้ส่งผลกระทบต่อประชากรทุกกลุ่ม ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าที่อาศัยอยู่บนพื้นที่สูงห่างไกลในพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทย โดยเฉพาะในเรื่องการแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติ ที่อยู่อาศัย ที่ดินทำกินและอำนาจในการจัดการป่าไม้ โดยผ่านกระบวนการทางกฎหมาย เช่น การประกาศเป็นเขตป่าสงวน อุทยานแห่งชาติ เขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่า ทับที่ทำกิน ที่อยู่อาศัยของชาวบ้าน เมื่อมีการประกาศกฎหมายเหล่านี้กลุ่มชาติพันธุ์ได้กลายเป็นผู้ที่อาศัยอยู่ในป่าอย่างผิดกฎหมายทั้งๆที่เคยอยู่อาศัยและตั้งถิ่นฐานทำมาหากินมาก่อนที่รัฐจะประกาศกฎหมาย

ผลกระทบที่ตามมา คือ การอพยพย้ายถิ่นจากพื้นที่สูงลงมาพื้นที่ราบหรือในเมืองใหญ่เพื่อดำรงชีวิตทางเศรษฐกิจให้อยู่รอด หรือถ้ายังดำรงชีวิตในพื้นที่ต่อไปก็จะถูกจำกัดการพัฒนา ถูกข่มขู่จากทางเจ้าหน้าที่รัฐ เป็นต้น ชุมชนบนพื้นที่สูงต้องแปรสภาพจากผู้อาศัยกลายเป็นผู้บุกรุกพื้นที่ ตกอยู่ในสภาพของความกลัว และท้ายที่สุดก็จบลงด้วยการถูกบังคับอพยพโยกย้ายมาเป็นแรงงานระดับล่างไร้ฝีมือในเมือง โดยปราศจากทางเลือกในการตั้งถิ่นฐานแต่อย่างใด ภายหลังจากที่กลุ่มชาติพันธุ์ในชุมชนได้อพยพออกจากที่ดินทำกินและที่อยู่อาศัยแล้ว ที่ดินเหล่านั้นก็ตกอยู่ในการครอบครองของนายทุนและผู้มีอำนาจอย่างถูกต้องทางกฎหมายต่อไป

ปรากฏการณ์เหล่านี้มีแนวโน้มทวีความรุนแรงมากขึ้น ผลของการอพยพย้ายถิ่นจากพื้นที่สูงสู่พื้นที่ราบทำให้กลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าไร้ที่อยู่อาศัยไร้ที่ดินทำกิน กลายเป็นแรงงานไร้ฝีมือ หรือที่แย่ไปกว่านั้นคือเข้าสู่อาชีพบริการทางเพศ ถูกจำกัดสิทธิถูกคุกคามในฐานะการเป็น “คนอื่นของชุมชน” สูญเสียวิถีชีวิตดั้งเดิม ทั้งประเพณีและวัฒนธรรมความเป็นเผ่าพันธุ์และระบบสังคมดั้งเดิมถูกทำลาย ทำให้ศักยภาพของชุมชนอ่อนแอลงจนไม่สามารถดูแลพึ่งพาตนเองได้ ส่งผลให้เกิดปัญหาต่างๆติดตามมามากมาย

อาทิ การอพยพโยกย้ายแรงงานจากชุมชนที่สูงเข้าสู่เมืองอันเป็นที่มาของปัญหาสังคม เกิดผลกระทบต่อความสมดุลของระบบนิเวศโดยรวม การติดยาเสพติด โรคเอดส์ เด็กเล็ก เยาวชนและผู้หญิงไร้ที่อยู่อาศัย ขาดอาหาร ขาดคนดูแลเนื่องจากผู้นำครอบครัวถูกจับกุมติดคุก เยาวชนชนเผ่าจำนวนมากถูกระบบใหญ่กลืนกินหลงลืมวิถีชีวิตดั้งเดิมจนไม่สามารถสืบทอดเจตนารมณ์บรรพบุรุษได้ ถือได้ว่าเป็นการสูญเสียเอกลักษณ์เผ่าพันธุ์

นอกจากนั้นแล้วปัญหาในเรื่องอคติทางชาติพันธุ์ยังถือได้ว่าเป็นปัญหาสำคัญมากสำหรับกลุ่มชาติพันธุ์ เห็นได้จากที่กลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าส่วนใหญ่มักจะถูกดูถูก ถูกกล่าวหาอยู่เสมอว่า สกปรก ป่าเถื่อน ไร้การศึกษา ตัดไม้ทำลายป่าต้นน้ำลำธาร ค้ายาเสพติด และเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศชาติ ถูกจัดเป็นพลเมืองชั้นสอง ไม่มีสิทธิเท่าเทียมคนไทยทั่วไป ถูกกล่าวหา ถูกกดขี่ข่มเหงตลอดเวลา

ชุมชนบ้านแม่ดอกแดง ตำบลเชิงดอย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ เป็นหมู่บ้านที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ มีอาณาบริเวณกว้างขวาง ลักษณะภูมิประเทศเป็นป่าไม้ ภูเขา ลำห้วย เป็นหมู่บ้านที่มีพื้นที่ติดต่อกับศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้อันเนื่องมาจากพระราชดำริ และยังอยู่ใกล้ตัวเมืองเชียงใหม่ จึงทำให้มีกลุ่มชาติพันธุ์จำนวนมากหลายกลุ่มมาอาศัยอยู่ แต่ส่วนมากเป็นกลุ่มชนเผ่าลาหู่เป็นสำคัญ

ประชากรส่วนใหญ่ในบ้านแม่ดอกแดงเป็นประชากรดั้งเดิมของหมู่บ้าน เป็นคนพื้นราบที่อาศัยอยู่ในชุมชนมายาวนาน ชุมชนโดยรอบหมู่บ้านแม่ดอกแดงมีอยู่หลายชุมชน ทั้งอยู่ใกล้กับชุมชนหลักในหมู่บ้านและอยู่ห่างไกลจากชุมชนหลักมากพอสมควร

มีชุมชนจำนวนหลายชุมชนที่ยังไม่ได้มีการพัฒนาในด้านต่างๆโดยเฉพาะในด้านสาธารณูปโภคและโครงสร้างพื้นฐาน จึงสร้างความยากลำบากให้กับประชากรในพื้นที่เป็นอย่างมาก ประกอบกับงบประมาณขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นก็มีน้อย ไม่เพียงพอต่อความต้องการของชุมชน เพราะมีพื้นที่รับผิดชอบจำนวนมากหลายหมู่บ้าน

สำหรับการอพยพของกลุ่มชนเผ่าลาหู่เข้ามาอยู่อาศัยในพื้นที่นั้น เริ่มต้นจากการที่มีกลุ่มชนเผ่าลาหู่จากหลายอำเภอในเขตจังหวัดเชียงใหม่และเชียงราย ทั้งกลุ่มที่มีสัญชาติไทยและไม่มีสัญชาติไทยได้อพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในชุมชน ผ่านการช่วยเหลือของมูลนิธิที่ทำงานด้านคริสตศาสนา เมื่อปี พ.ศ.2539 โดยการซื้อที่ดินและจัดตั้งโบสถ์พร้อมทั้งตั้งเป็นกลุ่มชุมชนชาติพันธุ์เล็กๆในชุมชน ผนวกรวมกับการที่ในปัจจุบันได้มีชนเผ่าอื่นๆได้อพยพเข้ามาและซื้อที่ดินของคนในชุมชนบ้านแม่ดอกแดง เพื่ออยู่อาศัยเป็นจำนวนมากหลายครอบครัว ยิ่งสร้างความยากลำบาก ความเดือดร้อนให้กับชุมชนที่เป็นประชากรพื้นราบเป็นอย่างมาก

การอาศัยอยู่ร่วมกันในบ้านแม่ดอกแดงของประชากร 2 กลุ่ม คือ กลุ่มคนลาหู่บนพื้นที่สูง ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนชนบทที่อพยพเข้ามารับจ้าง โดยอาศัยการเป็นแรงงานเป็นพื้นฐานในการประกอบอาชีพ และกลุ่มคนพื้นที่ราบ ได้ก่อให้เกิดปัญหาที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นปัญหาในด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตด้านต่างๆ การเข้ามาแย่งอาชีพของประชากรดั้งเดิม การทำมาหากิน เช่น หาของป่า รับจ้างทั่วไป การใช้ประโยชน์จากทรัพยากร

หรือแม้กระทั่งการทะเลาะวิวาทกันภายในชุมชน ความไม่ปลอดภัยในด้านทรัพย์สิน ยาเสพติด ศาสนาวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน การไม่ให้ความร่วมมือกับชุมชน การทวงถามสิทธิด้านต่างๆที่พึงได้รับในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน ไม่ว่าจะเป็นสาธารณูปโภค น้ำประปา ไฟฟ้า รวมไปถึงระบบสวัสดิการ การศึกษาสำหรับกลุ่มเยาวชน การย้ายเข้าย้ายออกในแต่ละครอบครัว เป็นต้น เหล่านี้คือปัญหาที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับชนเผ่าลาหู่ที่เข้ามาอยู่กับชุมชนบ้านแม่ดอกแดง

อย่างไรก็ตามมีความพยายามแก้ปัญหาในระดับชุมชนด้วยตนเอง พบว่าในช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่เดือนเมษายน – กันยายน พ.ศ.2553[2]ทางกลุ่มผู้นำชาวบ้านในระดับท้องถิ่นได้มีการพูดคุยและวิเคราะห์ถึงสถานการณ์ปัญหาดังกล่าวในข้างต้นบ่อยครั้ง มีการหารือร่วมกันกับสมาชิกเทศบาลตำบลเชิงดอยโดยเฉพาะทางนายกเทศบาลตำบลได้ให้ความสำคัญต่อปัญหาดังกล่าวที่เกิดขึ้นโดยตรง มีการนำเสนอในวาระการประชุมในระดับตำบลของสภาเทศบาลเพื่อหาแนวทางแก้ไข ซึ่งในปัจจุบันวางเป้าหมายไปที่การพัฒนาปัญหาดังกล่าวเป็นวาระตำบล เพื่อที่จะพัฒนาเป็นเทศบัญญัติในการกำหนดนโยบายในอนาคต

นอกจากนั้นแล้วยังมีการประชุมในระดับคณะกรรมการหมู่บ้าน เปิดเวทีให้ผู้นำชุมชนหลายฝ่ายทั้งกลุ่มคนเมืองและชนเผ่าลาหู่ได้เข้ามามีส่วนร่วมในการพิจารณาเพื่อหาแนวทางในการป้องกัน โดยการออกกฎระเบียบของชุมชนเพื่อกำหนดแนวทางการอยู่ร่วมกัน ในขณะเดียวกันกลุ่มผู้นำชนเผ่าก็มองว่าจำเป็นที่ต้องมาหารือร่วมกัน เพราะถูกมองว่าเป็นจำเลยและเป็นที่มาของปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน

กล่าวได้ว่าการพยายามแก้ไขปัญหาของชุมชนบ้านแม่ดอกแดงได้ยกระดับไปสู่การทำงานร่วมในระดับตำบล ซึ่งมีกลุ่มผู้นำหลายหมู่บ้านในเขตเทศบาลตำบลเชิงดอย ได้หาแนวทางการแก้ไขปัญหา มุ่งเป้าหมายไปที่การสร้างความร่วมมือในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข เพราะที่ผ่านมาเป็นลักษณะของต่างคนต่างอยู่ ไม่มีพื้นที่การหารืออย่างเป็นขั้นเป็นตอน เนื่องด้วยนัยทางวัฒนธรรมและความหลากหลายของกลุ่มคน ผนวกกับภาษาในการสื่อสารระหว่างกันที่เป็นอุปสรรค

จากสถานการณ์ดังที่กล่าวมาทั้งหมด จึงชี้ให้เห็นถึงปรากฏการณ์ของปัญหาความไม่สมดุลของการจัดการชุมชน ที่เป็นผลมาจากการอพยพย้ายถิ่นของชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์บนพื้นที่สูงเข้ามาอยู่ในชุมชนที่มีประชากรพื้นที่ราบแห่งนี้ ดังนั้นจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งในการแสวงหารูปแบบการแก้ไขปัญหาการอยู่ร่วมกันของคนสองกลุ่มที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในพื้นที่บ้านแม่ดอกแดง เพื่อให้ได้รูปแบบการจัดการเรื่องอยู่ร่วมกันของคนสองกลุ่มในมิติต่างๆ อันจะนำไปสู่การเป็นตัวอย่างเพื่อปรับใช้สำหรับพื้นที่อื่นๆในสังคมไทยต่อไป

ที่มา thaingo.org

ภูมิปัญญาชนเผ่า 'ปกาเกอะญอ' สานต่อที่ 'มอวาคี'

2011-05-04T17:17:00.004+07:00

'หมู่บ้านมอวาคี' ความหมายตามภาษาปกาเกอะญอ แปลว่า 'บ้านห้วยหนองน้ำขาว' หรือชื่อราชการ คือ บ้านหนองมณฑา เป็นหมู่บ้านกะเหรี่ยงปกาเกอะญอ ตั้งอยู่ที่หมู่ 16 ต.แม่วิน อ. แม่วาง จ.เชียงใหม่ ในหมู่บ้านมีโรงเรียนชุมชนมอวาคี ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2535 โดยชาวปกาเกอะญอมอวาคี และสมาคมศูนย์รวมการศึกษาและวัฒนธรรมของชาวไทยภูเขาในประเทศไทย ( ศ.ว.ท.หรือ IMPECT) ได้ประสานความร่วมมือกับศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดเชียงใหม่ ใช้ชื่อว่า 'ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขาบ้านมอวาคี' ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น 'ศูนย์การเรียนชุมชนแม่ฟ้าหลวงบ้านหนองมณฑา(มอวาคี)' ปัจจุบัน มีครู 5 คน และปราชญ์ชาวบ้าน 4 คน มีนักเรียนปกาเกอะญอประมาณ 70 คน โดยมีวิสัยทัศน์เพื่อปลูกฝังให้เยาวชนมอวาคีให้มีความรู้ทั้งทางวิชาการ วิชาชีพ มีคุณธรรม จริยธรรมที่ดีงาม เห็นคุณค่าของภาษาและวัฒนธรรมปกาเกอะญอและสามารถใช้ภูมิรู้ดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุข

รู้เราและรู้เขา

ครูนารีรัตน์ จ๊ะโค ครูใหญ่โรงเรียนชุมชนมอวาคีได้เล่าจุดประสงค์ของการเรียนการสอนบูรณาการประสานหลักสูตรแกนกลางและหลักสูตรท้องถิ่นว่า มีวัตถุประสงค์เพื่อปลูกฝังความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมของกลุ่มชน รู้จักและรักษ์ป่า สอนให้สำนึกในวิถีของปกาเกอะญอ มีการสอนภาษาปกาเกอะญอทั้งฟัง พูด อ่านและเขียน ทำให้เด็กๆ ได้เรียนรู้ภาษาของกลุ่มชน

“เดิมมีสอนแต่ภาษาไทย จึงมีคำถามว่าเราจะสอนภาษาปกาเกอะญอควบคู่ไปด้วยได้ไหม ที่สุดก็ตกลงว่าจะสอน 2 ภาษา คือเรียนเขียน อ่าน พูดภาษาปกาเกอะญอเป็นเรื่องหลัก แล้วสอนเชื่อมโยงกับภาษาไทย-อังกฤษ โดยบูรณาการระหว่างหลักสูตรแกนกลางของ สพฐ.กับหลักสูตรท้องถิ่น และให้ผู้เฒ่าผู้แก่มาสอนคติ ภูมิปัญญา องค์ความรู้ในการจัดการป่า รักษาป่า รักษาน้ำ การปลูกฝังเด็กรุ่นใหม่ให้เรียนรู้คุณค่าของภูมิปัญญาปกาเกอะญอ ก่อนที่ภูมิปัญญาจะสูญหายไปพร้อมกับคนรุ่นปู่รุ่นย่า"

ขุนเขา ไร่ข้าว และหมู่บ้าน คือ ห้องเรียนรู้โลก

กว่า 19 ปีแล้วที่หมู่บ้าน ไร่ข้าว ลำธาร และผืนป่าแห่งมอวาคี ทำหน้าที่เป็นทั้งบ้านและห้องเรียนให้แก่นักเรียนปกาเกอะญอรุ่นเยาว์ เพื่อเรียนรู้วิถีและวัฒนธรรมของกลุ่มชน 'ห้องเรียน' ที่ไม่ได้มุ่งแข่งขันทำเกรดสูงๆ ไว้เข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่เป็นห้องเรียนที่เรียนชื่อต้นไม้ รู้จักป่า รู้จักแมลง ลำธาร พันธุ์พืช เรียนรู้เกี่ยวกับท้องฟ้า ดูเมฆ ดูแสงแดด ดูลม เรียนรู้ความคิด วัฒนธรรม ประเพณี ภูมิปัญญา และปลูกสำนึกความเป็นปกาเกอะญอควบคู่กับการเรียนรู้แกนกลางตามมาตรฐานสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)

“นอกจากการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางในห้องเรียนแล้ว ยังส่งเสริมการเรียนรู้ในป่า สมุนไพร การจัดการป่า การดูแลป่า พิธีกรรมในไร่ข้าว การเซ่นไหว้ข้อห้าม พิธีกรรม รวมทั้งพาเด็กไปเรียนรู้ ร่วมพัฒนาชุมชน ตอนแรกก็กังวลว่านักเรียนที่ไปเรียนต่อที่อื่นจะอ่อนเรื่องหลักสูตรแกนกลาง ไปเรียนต่อแล้วจะมีปัญหาไหม แต่ผลที่ออกมาคือ นักเรียนสามารถนำความรู้แกนกลางและความรู้เชิงวัฒนธรรมที่เรียนจากโรงเรียนชุมชนมอวาคีไปเรียนต่อในโรงเรียนประจำอำเภอได้เป็นอย่างดี”ครูนารีรัตน์ เล่าเสริม

คุณครูยังเห็นว่า ความรู้หลักสูตรแกนกลางมีความจำเป็นเพื่อให้นักเรียนสามารถเรียนต่อได้ในระดับสูง ส่วนหลักสูตรท้องถิ่นที่นำความรู้ ภูมิปัญญา และผู้รู้ท้องถิ่นให้มีส่วนร่วมในการถ่ายทอดวัฒนธรรมนั้น เป็นมากกว่าความรู้ แต่เป็นชีวิต เป็นวิถีที่ใช้กันอยู่ทุกวันในมอวาคี เป็นคติเป็นวิถีชีวิตที่หล่อเลี้ยงชาวปกาเกอะญอมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

"การให้ผู้เฒ่าในหมู่บ้านมีส่วนร่วมในการอบรมภาษา จัดกิจกรรมให้นักเรียนกลับไปถามปู่ย่าตายายถึงบทธา นิทาน ตำนาน แล้วกลับมาเล่าแลกเปลี่ยนกัน ซึ่งนอกจากจะเรียนรู้นิทาน และความเป็นมา ประวัติศาสตร์ของกลุ่มชนแล้ว ยังเป็นการสร้างความสัมพันธ์ภายในครอบครัวให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น และยิ่งเสริมให้การเรียนการสอนมีประสิทธิภาพมาก”

ขาเดียวเดินไม่ได้ สองขาเดินถึงไร่ถึงนา

พ่อหลวงจอนิ โอโด่เชา หนึ่งในที่ปรึกษาโรงเรียนได้เสนอทัศนะต่อการเรียนการสอนของโรงเรียนชุมชนมอวาคีว่า “ข่อเต่อปาแลต่าเต่อตือ ข่อคีปาตือชรี่ตือคื๊อ” ซึ่งหมายถึง “มีขาเดียวไม่สามารถเดินไปไหนได้ ต้องมีสองขา เดินซ้ายและเดินขวา เดินถึงไร่ถึงนา" หมายถึงคนปกาเกอะญอจะเรียนรู้เฉพาะหลักสูตรแกนกลางอย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องรอบรู้วัฒนธรรมของของตนเอง ควบคู่กับวัฒนธรรมอื่นด้วย

“ความรู้สามัญในระบบโรงเรียนของก็มีความจำเป็นเพื่อให้ไปเรียนต่อในระดับสูงได้ แต่ต้องเรียนรู้วัฒนธรรมปกาเกอะญอ รับการปลูกฝังจิตสำนึกรักบ้านเกิด รักบ้านเกิดไปพร้อมๆ กันด้วย”

'กิ๊' ศิษย์เก่าโรงเรียนชุมชนมอวาคีได้เล่าประสบการณ์ที่ตนได้รับการศึกษาจากโรงเรียนมอวาคีว่า การเรียนรู้วัฒนธรรมความเชื่อ ภูมิปัญญาของกลุ่มชนทำให้มีความรัก ศรัทธาและผูกพันในความเป็นปกาเกอะญอมากยิ่งขึ้น

“ผมภูมิใจที่รู้ว่ากลุ่มชนเรามีภาษา ตำนาน มีภูมิปัญญา มีวิถีที่ผูกพันกับธรรมชาติ ผมมีความสุขกับความพอเพียงตามวิถีของกลุ่มชนเรา โดยไม่ได้เบียดเบียนทรัพยากร และไม่เบียดเบียดตนเอง เมื่อเรียนจบก็มีความผูกพันกับบ้าน ไม่อยากออกไปทำงานที่อื่น เพราะรู้สึกว่าบ้านเราสุขสงบ ผมจึงเลือกมาสอนดนตรีเดหน่าให้น้องๆสนุกสนานพร้อมกับสืบสานภูมิปัญญาดนตรีพื้นบ้านไปพร้อมๆ กัน”

'โรงเรียนชุมชนมอวาคี' ถือเป็นโครงการนำร่องให้พื้นที่อื่นๆ นำแนวทางไปปรับใช้ เพื่อดำเนินการเรียนการสอนในลักษณะบูรณาการนี้ได้ โดยมีมติคณะรัฐมนตรี 3 สิงหาคม 2553 เรื่องแนวนโยบายในการฟื้นฟูวิถีชีวิตชาวกะเหรี่ยง เป็นแสงดาวแห่งศรัทธานำทาง เพื่อให้นโยบายการฟื้นฟูวิถีชีวิตกะเหรี่ยงเป็นนโยบายที่ปฏิบัติการได้อย่างเป็นรูปธรรม ก่อประโยชน์เพื่อชาวกะเหรี่ยงมากที่สุด

“ปกา มี เลอะ เปลอมา ดีอี บรรพชนของเราปฏิบัติตามวิถีชีวิต

ปกา ปก่า เลอะ มาดี อี บรรพชนของเราปฏิบัติตามประเพณี

ปก่า เมอ เปอะ มาเพ่าะอะ อะ คี บรรพชนร้องขอลูกหลานปฏิบัติตาม

เปอะเมะ เตอะมา ต่า ดีอี หากลูกหลานไม่ปฏิบัติตาม

ลอหม่า โหม่ เดอ ป่า อะมี ชื่อบรรพชน จะสูญสลายหายไป”

เสียงนักเรียนปกาเกอะญอแห่งบ้านมอวาคีท่องบท 'ธา' สอนใจก้องกังวานกลางขุนเขา ณ โรงเรียนชุมชนมอวาคี ในห้องเรียนเรือนไม้ชั้นเดียว ไม่เพียงแค่การท่องขับขานหากจะแทรกซึมในจิตใจของปกาเกอะญอรุ่นใหม่ที่ผ่านการบ่มเพาะจากโรงเรียนชุมชนมอวาคีแห่งนี้ด้วย

ที่มา กรุงเทพธุรกิจ

ฟ้าใส บิ๊กโคล่า นักชกชาวปกากะญอ (นักชกชนเผ่า)

2011-04-23T10:22:00.009+07:00

ฟ้าใส บิ๊กโคล่า แม้จะเสียเปรียบรูปร่าง แต่อาศัยความแข็งแกร่งไล่ถล่ม โรเอล ลากูน่า ผู้ท้าชิงตากาล็อก จนหมดท่าถูกจับแพ้ไปในยก 6 ป้องกันแชมป์สหพันธ์มวยนานาชาติ แพนแปซิฟิก รุ่นจูเนียร์ไลต์เวต เอาไว้ได้เป็นครั้งที่ 4 ใน "ศึกมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ถล่มบัลลังก์โลก" ที่เวทีมวยชั่วคราว มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 16 ก.พ. ที่ผ่านมา "จิมมี่" วางคิวชกต่อเนื่อง เตรียมให้ชกป้องกันตำแหน่งอีกครั้งในวันที่ 18 มี.ค. นี้ ที่ นนทบุรี

ศึกมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ถล่มบัลลังก์โลก จัดโดยเกียรติกรีรินทร์ บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น เมื่อ 16 ก.พ. ที่ผ่านมา ที่เวทีมวยชั่วคราวมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, กรุงเทพฯ มวยคู่นำรายการ ฟ้าใส บิ๊กโคล่า แชมป์สหพันธ์มวยนานาชาติ แพนแปซิฟิก รุ่นจูเนียร์ไลต์เวต (130 ปอนด์) ขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 4 กับ โรเอล ลากูน่า ผู้ท้าชิงชาวฟิลิปปินส์ โดยเกมการชกฟ้าใสแม้จะเสียเปรียบรูปร่างแต่เป็นฝ่ายเปิดเกมรุกเข้าหาชวนแลกหมัดชวนทะเลาะตลอด

และในยก 2 ฟ้าใสก็สอยลากูน่าลงไปให้กรรมการนับแปด ก่อนจะลุกขึ้นมาสู้ต่อ ฟ้าใสพยายามออกหมัดชุดโจมตี แต่ลากูน่าอาศัยความใหญ่เข้าปะทะ แชมป์ชาวไทยต้องอาศัยจังหวะการออกหมัดที่แม่นยำ ต่อยย้ำไปเรื่อยๆ จนลากูน่าอ่อนแรงลง และถึงยก 6 ฟ้าใสได้โอกาสยิงหมัดชุดเข้าใส่จนลากูน่ายืนโอนไปเอนมาทำท่าไม่เอา กรรมการผู้ห้ามบนเวทีจึงโบกมือยุติการชกไป ฟ้าใสชนะทีเคโอในยก 6 ป้องกันตำแหน่งเอาไว้ได้เป็นครั้งที่ 4

หลังการชก "จิมมี่" เอกรัฐ ไชยโชติช่วง โปรโมเตอร์ผู้จัดการแข่งขัน เผยว่า ฟอร์มการชกของฟ้าใสพัฒนาขึ้นตามลำดับ ซึ่งตนจะวางคิวให้ชกป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งต่อไปวันที่ 18 มี.ค. นี้ ที่ จ.นนทบุรี ก่อนที่จะผลักดันชิงแชมป์สถาบันหลักโดยเร็วที่สุด

ส่วนผลการชกในคู่ประกอบรายการ ไมค์ พ.ธวัชชัย ชนะคะแนน เอลมาร์ ฟรานซิสโก้ นักชกฟิลิปปินส์, รุสลี สาเหมาะ ชนะน็อก ริคาร์โด้ อันดันเต้ นักชกฟิลิปปินส์ ยก 3, ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ชนะน็อก ฮอตต้า ส.เดชอนันต์, ฟ้าลั่น จูเนียร์ ศักดิ์กรีรินทร์ ชนะคะแนน แสงเพชร ส.พิษณุเทพ

ที่มา siamsport.co.th

คำประกาศเจตนารมณ์เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย

2011-04-21T22:37:00.005+07:00

คำประกาศเจตนารมณ์เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย

เนื่องในโอกาสวันชนเผ่าพื้นเมือง ๒๕๕๓

เพื่อเรียกร้องให้มีการจัดตั้ง “สภาชนเผ่าพื้นเมืองประเทศไทย”

(Council of Indigenous Peoples in Thailand)

พวกเราในนาม เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย ซึ่งประกอบด้วยพี่น้องกะเหรี่ยง ขมุ คะฉิ่น ม้ง เมี่ยน ลัวะ ลีซู ลาหู่ อาข่า ดาราอาง มฺบีซู มลาบรี ไทเขิน ไทยวน ไทยอง ไทลื้อ ไทใหญ่ ไตหย่า ไททรงดา ภูไท โส้ ชอง ไทลาวครั่ง ญัฮกุร มอญ มอแกลน มอแกน อุรักลาโว้ย และพี่น้องนักเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนสากล องค์กรพัฒนาเอกชนทั้งหลาย และหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้อง ร่วมกันจัดงานสัมมนาและเวทีรณรงค์สาธารณะ “วาทกรรม อัตลักษณ์ และสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย” เนื่องในวันชนเผ่าพื้นเมือง ประจาปี ๒๕๕๓ ระหว่างวันที่ ๗-๙ สิงหาคม ๒๕๕๓ ณ หอประชุมมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อาเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่

การจัดงานครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อรณรงค์ให้สังคมไทยได้มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนของชนเผ่าพื้นเมือง สิทธิในการเข้าถึงการบริการจากรัฐ ทั้งในด้านการศึกษาและสาธารณสุข การสร้างหลักประกันความมั่นคงในการจัดการที่ดิน ที่อยู่อาศัย และที่ทากินของชนเผ่าพื้นเมือง

การนาเสนอองค์ความรู้ว่าด้วยการจัดการทรัพยากรดิน น้า ป่า ที่สอดคล้องกับวิถีชีวิต ความเชื่อ ภาษา ภูมิปัญญาและระบบการผลิตของแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ เพื่อให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการดูแลรักษาและใช้ประโยชน์จากทรัพยากรของชุมชนได้อย่างแท้จริง

สร้างกิจกรรมประสานความสัมพันธ์ระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองทั่วประเทศให้มีเวทีพบปะแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมและสถานการณ์ปัญหา รวมทั้งร่วมกันประกาศและเฉลิมฉลองวันชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยร่วมกับชนเผ่าพื้นเมืองทั่วโลก

พวกเราขอร่วมกันประกาศเจตนารมณ์ในงานวันชนเผ่าพื้นเมือง ประจาปี ๒๕๕๓ ว่า โดยเจตนารมณ์ที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ (มาตรา ๓๐ มาตรา ๖๖ และ ๖๗) และการอนุวัติกลไกการปฏิบัติงานให้สอดคล้องกับปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิชนเผ่าพื้นเมือง เพื่อให้เกิดกลไกการจัดกระบวนการ (process) และประสานขบวนการ (movement) ในการส่งเสริม และคุ้มครองสิทธิของชนเผ่าพื้นเมือง อีกทั้งเป็นการสร้างหลักประกันที่เป็นกลไกการขจัดอุปสรรค และส่งเสริมให้ชนเผ่าพื้นเมืองสามารถใช้สิทธิและเสรีภาพได้เช่นเดียวกับกลุ่มบุคคลอื่น ๆ

เราขอเสนอให้รัฐบาลจัดตั้ง ”สภาชนเผ่าพื้นเมืองประเทศไทย” (Council of Indigenous Peoples in Thailand)

เราขอประกาศว่า สภาชนเผ่าพื้นเมืองประเทศไทย เกิดจากข้อเสนอร่วมกันของเครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อช่วยเหลือ สนับสนุน หรือทากิจกรรมอันชอบด้วยรัฐธรรมนูญ และศีลธรรมร่วมกัน หรือดาเนินการอื่นใดอันเป็นประโยชน์ร่วมกันของชุมชนชนเผ่าพื้นเมืองที่มีการดาเนินการอย่างต่อเนื่อง มีระบบบริหารจัดการ

และการแสดงเจตนาแทนชุมชนกลุ่มชนเผ่าพื้นเมือง เพื่อให้กลุ่มชนเผ่าพื้นเมืองมีความเข้มแข็ง สามารถจัดการตนเองได้อย่างยั่งยืน สร้างระบอบประชาธิปไตยและระบบธรรมาภิบาลที่สามารถพัฒนาท้องถิ่นได้ตามความหลากหลายของวิถีชีวิต วัฒนธรรม และภูมิปัญญาของชนเผ่าพื้นเมือง รวมทั้งมีบทบาทสาคัญในการพัฒนาประเทศ

เราขอประกาศว่า พี่น้องชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยและชนเผ่าพื้นเมืองทั่วโลก เราคือพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ของมนุษยชาติ อันเป็นมหามิตรกับพี่น้องประชาชนทั่วโลก เพื่อสันติภาพและประชาธิปไตย บนความยั่งยืนและสงบสุขของมวลมนุษยชาติ

"เราขอประกาศว่า สิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของชนเผ่าพื้นเมืองทุกกลุ่มชาติพันธุ์ คือ เจตนารมณ์หลักอันสาคัญ เป็นภารกิจของเราที่จะผลักดันให้ได้รับการคุ้มครองและปฏิบัติอย่างเท่าเทียมและเป็นธรรม สร้างความสมานฉันท์ในสังคมพี่น้องชนเผ่าพื้นเมืองทั่วโลก และผลักดันให้ข้อเรียกร้องในสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ให้ปรากฏเป็นของเรา พี่น้องชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยและชนพื้นเมืองทั่วโลกได้รับการยอมรับและปฏิบัติอย่างเป็นธรรมโดยแท้จริงสืบไป"

ด้วยจิตคารวะและศรัทธาในวิถีชีวิต ศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ของหมู่ชนทุกเผ่าพันธุ์

ประกาศโดย เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทยและองค์กรภาคีที่เกี่ยวข้อง

วันที่ ๙ สิงหาคม ๒๕๕๓ ณ หอประชุมมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

วันมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองโลก

2011-04-21T22:29:00.003+07:00

ผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยง : ชนเผ่าปวาเกอญอ karen

2011-04-21T21:57:00.004+07:00

การสู้รบระหว่างรัฐบาลพม่ากับกองกำลังของรัฐกะเหรี่ยง ยื้ดเยื้อมากว่า 60 ปี ผลจากการสู้รบ ทำให้พี่น้องชาวกะเหรี่ยงต้องพลัดบ้านพลัดเมือง ของตัวเอง อพยพทยอยเข้ามาในเขตไทยระลอกแล้วระลอกเล่า

ที่มา peace.mahidol.ac.th

พลังชนเผ่าพื้นเมือง : 9 สิงหาคม วันชนเผ่าพื้นเมืองโลก

2011-04-21T21:47:00.006+07:00

พลังชนเผ่าพื้นเมือง : 9 สิงหาคม วันชนเผ่าพื้นเมืองโลก

เมื่อสถานการณ์เปลี่ยน การใช้องค์ความรู้แบบเดิม ไม่อาจเพียงพอ แต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ต้องปรับตัวอย่างไร มีข้อเสนออย่างไร เพื่อจะพิสูจน์ว่าพวกเค้าอยู่ร่วมกับดิน น้ำ ป่าอย่างยั่งยืนได้ อีกทั้งเป็นพลังสำคัญในการดูแล ปกป้องทรัพยากรเหล่านี้ให้กับทุกคนบนผืนดินเดียวกัน

รายการม้ง : ม้งวาไรตี้ ตอนที่ 2

2011-04-17T20:05:00.002+07:00

รายการม้ง : ม้งวาไรตี้ ตอนที่ 1

2011-04-17T20:02:00.003+07:00

พันแสงรุ้ง : ผูกข้อมือเรียกขวัญชาวกะเหรี่ยง ตอนที่ 4

2011-04-17T19:51:00.002+07:00

พันแสงรุ้งนำเสนอเรื่องราวของพี่น้องกะเหรี่ยงโปว์ ในผืนป่ามรดกโลก เรียนรู้วิถีชีวิต อัตลักษณ์ ความคิดความเชื่อประเพณี พิธีกรรม และการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่พี่น้องกะเหรี่ยงต้องเผชิญ……..

พัีนแสงรุ้ง : เวียผาดุ๊ ผืนป่ามรดกโลกชาวกะเหรี่ยง ตอนที่ 3

2011-04-17T19:47:00.002+07:00

ติดตามความพยายามของพี่น้องกะเหรี่ยงไล่โว่ เพื่อดำรงวิถีชีวิตอยู่ในผืนป่าอันศักดิ์สิทธิ์ เวียผาดุ๊ และความเป็นห่วงของผู้เฒ่าผู้แก่ต่อลูกหลานกะเหรี่ยงรุ่นหลังในการรักษาวิถีชีวิตดั้งเดิมของบรรพชน

พันแสงรุ้ง : วิถีทำข้าวไร่นา และทำไร่หมุนเวียนชนเผ่ากะเหรี่ยง ตอนที่ 2

2011-04-17T19:43:00.005+07:00

พบกับการใช้ชีวิตแบบ การปลูกพืชไร่หมุนเวียน การใช้ประโยชน์จากพื้นที่อย่างชาญฉลาด ของพี่น้องกลุ่มชาติพันธุ์บนภูเขา…

พันแสงรุ้ง : กะเหรี่ยงไล่โว่ - ปวาเกอญอ ตอนที่ 1

2011-04-17T19:39:00.002+07:00

เสวนา คลายปมมิดะและลานสาวกอด

2011-02-07T09:11:00.005+07:00

พันแสงรุ้ง : คลายปมมิดะ (6 ก.พ. 54)

พี่น้องชาวอาข่า จะรวมพลังกันอีกครั้ง เพื่อเปลี่ยนทัศนคติและคลายปมมิดะ ซึ่งพวกเขาจะทำอย่างไรนั้น ติดตามได้ วันอาทิตย์นี้...

พันแสงรุ้งเคยเปิดพื้นที่ให้กับพี่น้องอ่าข่า เพื่อบอกเล่าตัวตนและสื่อสารที่สังคมเข้าใจผิด โดยเฉพาะประเด็นมิดะและลานสาวกอด "อาข่าไม่มีมิดะ"

ความจริงที่พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เหมือนไม่มีใครได้ยิน ข้อมูลที่คลาดเคลื่อนยังคงถูกผลิตซ้ำอีกเช่นเคยมาวันนี้พี่น้องอ่าข่ารวมพลังกันอีกครั้ง พวกเค้าทำอย่างไร ที่จะทำให้สังคมได้เรียนรู้ เปลี่ยทัศนคติและคลายปมที่ถูกฝังแน่น

มาร่วมเปิดใจเรียนรู้ ทบทวนประเด็นมิดะและลานสาวกอดร่วมกัน ในพันแสงรุ้งอาทิตย์ที่ 6 กุมภาพันธ์นี้ เวลา 16.30 น. ทางทีวีไทย

สีสันกับดนตรีชาติพันธุ์

2011-01-27T12:44:00.002+07:00

ในความหลากหลายของผู้คน ดนตรีเชื่อมร้อยความแตกต่างนั้นได้อย่างกลมกลืน ฉันท์มิตรและแสดงอัตลักษณ์ของผู้คนได้อย่างเด่นชัด แต่ทุกวันนี้ ดนตรีชาติพันธุ์กลับมีพื้นที่อยู่น้อยมากในสังคม อยู่แค่เพียงในกลุ่มเจ้าของวัฒนธรรมนั้นๆ

งานแสดงดนตรี พันแสงรุ้ง เปิดพื้นที่เล็กๆ จัดแสดงดนตรีที่รวบรวมมิตรสหายต่างชาติพันธุ์ ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม ทั้ง ปกาเกอะญอ ม้ง อาระอั้ง ลัวะ ผสมผสานเครื่องดนตรีชนเผ่า เครื่องดนตรีพื้นบ้าน เครื่องดนตรีสากล ร่วมกันถ่ายทอดเป็นความไพเราะและงดงามของดนตรีแห่งชาติพันธุ์

ที่มา http://www.peace.mahidol.ac.th/th/index.php?option=com_content&task=view&id=700&Itemid=155

พันแสงรุ้ง ตอน ดนตรีชาติพันธุ์

2011-01-27T12:19:00.003+07:00

"สาย รุ้งไม่ได้มีเพียงแค่ 7 สีที่ตาเห็นเท่านั้น แต่ยังมีสีสันที่เหลื่อมซ้อนกันมากมาย เหมือนความหลากหลายทางวัฒน ธรรม และวิถีชีวิตของแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ ที่มีความหมายมากมายกว่าที่ตาเห็นให้เรียนรู้"

คำอรรถาธิบายความหมาย และที่มาของชื่อรายการ "พันแสงรุ้ง" ของ นก นิรมล เมธีสุวกุล แห่งป่าใหญ่ ครีเอชั่น เมื่อครั้งงานแถลงข่าวเปิดตัวรายการเมื่อ 1 ปีก่อน

บ่งบอก ถึงแนวทางความคิดในการผลิตรายการโทรทัศน์ เพื่อถ่ายทอดความเป็นอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ที่หลากหลายและงดงาม ของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ที่กระจายกันอาศัยอยู่ในทุกภูมิภาคบนผืนแผ่นดินไทย

"พันแสง รุ้ง" เดินทางมาเป็นเวลา 1 ปี กับการถ่ายทอดสีสันอันงดงามของแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ ที่อยู่นอกเหนือการมองเห็น ความรับรู้และเข้าใจของคนทั่วไป

ท่าม กลางเสียงตอบรับของผู้ชมทั่วประเทศ ที่ต่างจับจ้องเฝ้ารอชมอยู่หน้าเครื่องรับโทรทัศน์ ในช่วงเวลาสี่โมงครึ่ง ทุกบ่ายวันอาทิตย์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ทีวีไทย

ในวาระครบรอบขวบปี "พันแสงรุ้ง" ถือโอกาสเปิดอีกหนึ่งสีสันในสายเส้นรุ้ง ที่เป็นเอกลักษณ์และแสดงความเป็นตัวตนที่ชัดเจนของกลุ่มชาติพันธุ์ ด้วยการจัดคอนเสิร์ต "พันแสงรุ้ง : ดนตรีชาติพันธุ์" ณ หอแสดงดนตรี วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในวันที่ 28 มี.ค.นี้

คอนเสิร์ต ครั้งนี้เกิดจากความร่วมมือของ ศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ชุมชนคนรักป่า สถานีวิทยุโทรทัศน์ทีวีไทย และป่าใหญ่ครีเอชั่น

เพื่อเปิดโอกาส ให้สังคมส่วนใหญ่รับรู้ถึงหนึ่งในอัตลักษณ์ที่โดดเด่น ของบรรดาชาติพันธุ์บนผืนดินไทย และจัดแถลงข่าวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 ก.พ.ที่ผ่านมา ณ สตูดิโอป่าใหญ่ครีเอชั่น ถนนเกษตรนว มินทร์ โดยมี "ชิ"สุวิชาน พัฒนาไพรวัลย์ ศิลปินเตหน่า เชื้อสายปกาเกอญอ หรือกะเหรี่ยง แห่งมูเสคี ป่าสนวัดจันทร์ อ.วัดจันทร์ จ.เชียงใหม่ อาจารย์โคทม อารียา ผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล และ นก นิรมล ร่วมกันแถลงข่าวในวันนั้น

ผู้ที่โดดเด่นที่สุดในงานแถลง ข่าววันนั้นคงเป็นใครไม่ได้นอก จาก "ชิ"สุวิชาน เจ้าของสมญานาม "พี่เบิร์ด (ธงไชย แมคอินไตย์) ของคนกะเหรี่ยง" เพราะเขามาร่วมแถลงข่าวในนามตัวแทนของมิตรต่างชาติพันธุ์ที่จะเข้าร่วมการ แสดงในวันงาน ที่ประกอบด้วย ปกาเกอญอ, ดาระอั้ง, ม้ง และลัวะ

เขา เล่าว่า ชาวชนเผ่าจะมีเรื่องเล่าและนิทานมากมาย โดยเฉพาะชาวปกาเกอญอ ที่มีเรื่องเล่ามากกว่าใบไม้ในป่า พร้อมกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า เขามีความรู้ของชาวปกาเกอญอ แค่ต้นไม้ใบบางๆ เพียงต้นเดียวเท่านั้น

การ ที่ชาวชนเผ่ามีเรื่องเล่ามากมาย และส่วนใหญ่จะใช้การขับกล่อมหรือการร้องเพลงเป็นการเล่าเรื่องเหล่านั้น ทำให้ชาวชนเผ่ามีดนตรีเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยตั้งแต่เกิดจนตาย

"ชิ" ยังเล่าเรื่องของยายให้ฟังว่า เป็นคนที่มีความพิเศษในการเล่าเรื่องผ่านการร้องเพลง โดยไม่มีดนตรีประกอบ ใช้วิธีออกเสียงสูงต่ำ เพื่อเรียกความสนใจของเด็กๆ

ยายยังบอกเขา อีกว่า ชุมชนไหนหากมีเครื่องดนตรีแต่ไม่มีคนเล่น มีบทเพลงแต่ไม่มีคนร้อง มีบ้านแต่ไม่มีคนอยู่ ไม่อาจจะเรียกว่าเป็นชุมชนได้ ดังนั้น เพลงจึงเป็นหนึ่งในความภาคภูมิใจของชาวชนเผ่า

"แต่มีอยู่ช่วงหนึ่ง ที่ความภาคภูมิใจแห่งชาติพันธุ์ขาดหายไปไม่มีการสืบทอด จากการเข้ามาของกลุ่มมิชชันนารี ไม่ได้หมายความเฉพาะศาสนาคริสต์เท่านั้น แต่รวมถึงพุทธศาสนาด้วย ยิ่งกว่านั้นการเข้ามาของหน่วยราชการทำให้มีการพัฒนาความเป็นรัฐชาติ ไม่มีการพูดถึงเรื่องดนตรีชนเผ่า หากมีการร้องรำถือว่าผิดกฎ ร้องเพลงชาติไทยเป็นภาษากะเหรี่ยงไม่ได้ ทำให้ความเป็นตัวตนของชนเผ่าหายไป"

ช่วง เวลาที่เป็นเช่นนั้น "ชิ" อธิบายความรู้สึกว่า เวลาที่ถูกใครถามว่าเป็นใครจะรู้สึกสับสนมาก ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไทยหรือชนเผ่า เพราะเรื่องของไทยก็เข้าใจไม่หมด เรื่องของชนเผ่าก็รู้ไม่ตลอด

"ความรู้สึกนั้นทำให้ไม่มีความมั่นคง และความปลอดภัยในศักดิ์ศรีว่าเป็นคนไทย หรือเป็นชนเผ่ากันแน่ ทำให้ไม่มีพื้นที่ยืนในสังคม แต่เมื่อเริ่มมีการให้ความสำคัญเรื่องชนเผ่า เริ่มมีการสืบทอดทางวัฒนธรรมชนเผ่า เหมือนเป็นการเรียกศักดิ์ศรีกลับคืนมา และการแสดงดนตรีชาติพันธุ์ ในวันที่ 28 มี.ค. จะเป็นเหมือนการเฉลิมฉลองการกลับมาของศักดิ์ศรีชนเผ่าทุกชาติพันธุ์"

สุด ท้าย "ชิ" บอกว่า แม้การแสดงในวันนั้นจะมีเพียงไม่กี่ชนเผ่า แต่เป็นการเริ่มต้นที่ดี เพราะทุกกลุ่มต่างมีสีและแสงของตัวเอง และเป็นแสงสีที่มาอยู่ร่วมกันประกอบเป็นรุ้งสายเดียวกัน

อาจารย์ โคทม กล่าวว่า ช่วงที่เป็น กกต. ได้เดินทางไปทั่วประเทศ แต่ไม่ว่าไปที่ไหนจะเห็นแต่วัฒนธรรมที่เป็นของภาคกลาง ภาษากลาง ไม่เห็นความแตกต่างทางวัฒนธรรม แต่เมื่อเกิดเหตุความรุนแรงที่สามจังหวัดชายแดนใต้ เมื่อกลับลงไปอีกครั้งเริ่มเห็นความแตกต่างทางวัฒนธรรม และมีอัตลักษณ์เฉพาะตัว ในความเป็นชาวมลายู

ส่วน จุดอื่นในประเทศ มีผู้ที่ใช้ภาษาเขมร ภาษามอญ เป็นภาษาถิ่นอีกมากมาย ทำให้เริ่มรู้สึกว่าในประเทศไทยมีความหลากหลายในด้านวัฒนธรรมและกลุ่ม ชาติพันธุ์

จากนั้นจึงเริ่มตั้งศูนย์จินตนาการใหม่ความเป็นไทย ได้เข้าไปคุยกับสถาบันการศึกษา สถาบันสิรินธร สถาบันภาษามหิดล สกว. และอีกหลายแห่ง เพื่ออยากให้คนทั่วไปรู้ว่า ไทยมีหลากชาติพันธุ์ หลายภาษาและวัฒนธรรม

แต่ทุกที่บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า อย่าศึกษาอีกเลย เพราะเอกสารที่ศึกษาเรื่องเหล่านั้น มีเป็นตั้งเต็มไปหมด แต่ควรหาวิธีที่จะสื่อสารงานวิจัยเหล่านั้นออกไปสู่ประชาชน กระทั่งเกิดเป็นรายการ "พันแสงรุ้ง" ขึ้นมาในที่สุด

ครั้งแรกที่ เริ่มงานตั้งใจว่าจะใช้ภาษาเป็นตัวนำ แต่เมื่อศึกษาไปมากเข้า พบว่าความเป็นตัวตนของกลุ่มชาติพันธุ์ ยังมีอย่างอื่นอีกมาก ทั้งสิ่งก่อสร้าง เครื่องใช้ เครื่องแต่งกาย ที่สำคัญ คือ ภาษาดนตรี

"แม้ ผมจะไม่ใช่คนที่เชี่ยวชาญเรื่องดนตรี แต่มีบางครั้งที่เมื่อได้ ยินเสียงเพลงเหล่านั้นแล้ว รู้สึกคุ้นเคย และเมื่อนำไปร้องร่วมกับกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ให้ความรู้สึกว่า เราคือคนที่อยู่ในสังคมเดียวกัน เป็นพวกเดียวกัน ธรรมชาติเดียวกัน วัฒนธรรมเดียวกัน แต่ในใจยังเกิดความสงสัยว่า ทำไมบรรดาศูนย์วัฒนธรรม หอศิลป์ต่างๆ มีสักกี่ครั้ง ที่จะเปิดพื้นที่ให้ดนตรีที่ไม่ใช่ดนตรีมาตรฐาน เพราะเมื่อไหร่ที่พูด ถึงดนตรีสี่ภาค มักเป็นการมองภาพจากส่วนกลางทั้งสิ้น ดังนั้นจึงต้องเปิดพื้นที่ทางวัฒนธรรมอีกมาก ไม่เฉพาะเรื่องภาษาเท่านั้น"

การ จัดคอนเสิร์ตครั้งนี้ อาจารย์โคทมบอกว่า จุดเริ่มต้นมาจากความต้องการให้มีพื้นที่ในการแสดงออกของกลุ่มชาติพันธุ์มาก ขึ้น เนื่องจากที่ผ่านมาเรามองวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์จากส่วนกลางมากเกินไป สาเหตุมาจากเรายังไม่มีความซาบซึ้งกับสิ่งเหล่านั้นมากพอ ทั้งที่สิ่งเหล่านั้นเป็นทรัพย์สมบัติทางวัฒนธรรมของจริง เป็นวิถีชีวิตที่แท้จริง

หากเราไม่ยอมเปิดพื้นที่ในการแสดงออกของ กลุ่มชาติพันธุ์ คนเหล่านั้นที่มีความอึดอัดในเรื่องดังกล่าว จะยังคงความอึดอัดต่อไป ส่วนพวกส่วนกลางที่ไม่เคยรู้อะไรมากเกี่ยวกับวัฒนธรรมชาติพันธุ์ จะมองแต่เพียงสิ่งที่เดิมๆ ที่เคยชิน มองว่าสิ่งที่เราเข้าใจคือความถูกต้อง มองแบบแคบๆ ผิวเผิน

นก นิรมล เล่าว่า จุดเริ่มต้นนอกจากเป็นการเฉลิมฉลองในโอกาสครบรอบ 1 ปี "พันแสงรุ้ง" แล้ว สิ่งที่ทำให้อยากจัด "ดนตรีชาติพันธุ์" เกิดจากการที่ได้ไปถ่ายทำวิถีความเป็นตัวตนของกลุ่มชาติพันธุ์ แล้วพบว่า ดนตรีของเขามีความหลากหลายและงดงาม ที่สำคัญคือ การรับรู้ของคนทั่วไปยังมีไม่มากพอ

"เป็นดนตรีที่อยู่นอกกระแส ไม่มีการโปรโมต ไม่อยู่ค่ายใดทั้งสิ้น ทำให้รู้สึกว่าอยากจะให้มีพื้นที่สำหรับดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ ที่ไม่ถูกพูดถึงให้เป็นที่รู้จัก และคอนเซ็ปต์ของรายการคือความหลากหลายทางชาติพันธุ์ แต่ละชนเผ่าเขาจะมีเครื่องดนตรี ลีลาการร้อง และความเชื่อของเขา เราจะให้เขามาเล่าให้ฟังในคอนเสิร์ตครั้งนี้ และหลังจากครั้งแรกผ่านไปแล้ว พี่คิดว่าคงต้องมีการจัดต่ออีกหลายครั้ง เพื่อให้มีกลุ่มอื่นๆ เข้ามาร่วมด้วย เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรก มีเพียง ม้ง ปกาเกอ ญอ ดาระอั้ง ลัวะ"

พี่นกบอกว่าในงานคอนเสิร์ตครั้งนี้ ชาวชนเผ่าจะนำเครื่องดนตรีโบราณมากมายมาแสดง บางชนิดเป็นเครื่องดนตรีดึกดำบรรพ์มาก เพียงนำไม้ไผ่หั่นเป็นปล้อง ก็กลายเป็นเครื่องดนตรีได้

ดังนั้น ผู้ที่เข้าชมคอนเสิร์ตครั้งนี้ จะได้เห็นเครื่องดนตรีดั้งเดิม ตั้งแต่ยุคแรกๆ ที่แทบไม่ได้ปรับปรุงหรือปรุงแต่งอะไรเลย จนถึงการพัฒนาไปร้องเล่นร่วมกับวงดนตรีสากลร่วมสมัย

นอกจากนั้น ยังมีอีกหลายสิ่งที่นำมาเล่าหรือแสดงไม่ได้ เช่น ดนตรีในพิธีกรรมต่างๆ จะใช้วิธีฉายขึ้นจอภาพเป็นการเชื่อมโยงวิถีชนเผ่าเหล่านั้น ให้ทุกคนได้รับรู้

ก่อนถึงวันแสดงคอนเสิร์ต "พันแสงรุ้ง : ดนตรีชาติพันธุ์" ณ หอแสดงดนตรี อาคารภูมิพลสังคีต วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่จะมีขึ้นในวันที่ 28 มี.ค.นี้ จะมีการจัดนิทรรศการ "ภาษาดนตรีชาติพันธุ์" จัดแสดงให้ชมฟรี ที่ห้องนิทรรศการ อาคารภูมิพลสังคีต ระหว่างวันที่ 25-28 ก.พ.

และในวันแสดงมีการเสวนา ในหัวข้อ "ดนตรีสันติวัฒนธรรม" ที่ร้าน Music Square วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ในเวลา 14.00-15.30 น. และคอนเสิร์ตเริ่มแสดงตั้งแต่เวลา 16.00-18.00 น.

ผู้สนใจซื้อบัตรได้ที่ บริษัท ป่าใหญ่ ครีเอชั่น จำกัด โทร.0-2570-1120-3, 08-9922-9877 และศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหา วิทยาลัยมหิดล 0-2849-6072-5

บัตรราคา 300, 500, และบัตรวีไอพี ผู้สนับสนุนการจัดงาน นักเรียน-นักศึกษา ราคา 100 บาท

จำกัดเพียง 350 ที่นั่งเท่านั้น สำหรับคอนเสิร์ตเปิดพื้นที่เพื่อดนตรีชนเผ่า

มรดกทางวัฒนธรรมของคนไทยต่างชาติพันธุ์ ที่เป็นส่วนหนึ่งในความหลากหลายของสายรุ้งเส้นงาม

ที่มา http://www.deksammork.com

พันแสงรุ้ง ตอน คนกะฉิ่น

2011-01-27T12:16:00.000+07:00

พันแสงรุ้งอาทิตย์นี้ พบกับเรื่องราวของคนกะฉิ่น ที่ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ พวกเค้าเป็นใครมาจากไหน อพยพเข้ามาไทยได้อย่างไร มีวัฒนธรรมด้านไหนที่น่าสนใจ และ จากชีวิตที่เคยต้องหลบซ่อน เพราะความหวาดกลัว ถึงวันนี้พวกเค้ากล้าประกาศความภาคภูมิใจในชาติพันธุ์ของตน ที่มาที่ไปเป็นอย่างไร

ติดตามเส้นทางและอุปสรรคชีวิตของคนกะฉิ่นได้ ในพันแสงรุ้ง อาทิตย์ที่ 23 มกราคมนี้

รายการพันแสงรุ้ง ตอน คนกะฉิ่น
ออกอากาศวันอาทิตย์ที่ 23 มกราคม 2554
ทางทีวีไทย ทีวีสาธารณะ เวลา 16.30 น.

กะฉิ่น พันแสงรุ้ง ตอน รำมะเหน่า

2011-01-27T12:13:00.001+07:00

กะฉิ่น เป็นกลุ่มใหม่ที่อพยพเข้ามาในประเทศไทยไม่กี่สิบปีนี้เอง งานวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่และน่าตื่นตาตื่นใจที่สุดของคนกะฉิ่น คืองาน รำมะเหน่า งานที่รวมพลคนกะฉิ่นทั้งในไทย ทั้งกะฉิ่นโพ้นทะเลที่อพยพไปอยู่ในประเทศต่างๆให้ได้มาเจอกัน รำมะเหน่าสำคัญกับคนกะฉิ่นอย่างไร

ติดตามคุณค่าและความหมายที่ยิ่งใหญ่ของงานรำมะเหน่า ที่บ้านใหม่สามัคคี อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ ชุมชนกะฉิ่นแห่งเดียวในประเทศไทย ใน รายการพันแสงรุ้ง อาทิตย์ที่ 30 มกราคม นี้ ทางทีวีไทย ทีวีสาธารณะ

รายการพันแสงรุ้ง ตอน รำมะเหน่า
ออกอากาศวันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2554 เวลา 16.35 น. ทางช่องทีวีไทย

Tribal Center :ชนเผ่าพื้นเมือง | ประวัติชนเผ่าพื้นเมือง | ประเพณีชนเผ่าพื้นเมือง

ชนเผ่าพื้นเมือง มาชโค ปิโร [Mashco Piro] ในประเทศเปรู

[ปกาเกอะญอ] เมล็ดพันธุ์ดนตรีจากยอดดอยสู่แก่งกระจาน

เด็กชนเผ่า ความหวังเพื่อเป็นไทย

ชนเผ่าพื้นเมืองมลาบรี (ชนเผ่ามลาบรี)

ชนเผ่าพื้นเมืองละเวือะ (ชนเผ่าละเวือะ)

ชนเผ่าพื้นเมืองอึมปี้ (ชนเผ่าอึมปี้) บ้านดง

ชนเผ่าพื้นเมืองโต้ 10 โฆษณาล้อเลียน

โฆษณาที่ถูกแบน ล้อเลียนชนเผ่า

นิทานชนเผ่า

พลังชนเผ่าพื้นเมือง

รัฐบาล ชนเผ่าพื้นเมือง หรือ ใคร ที่ควรได้รับการครอบครองพื้นที่บนแผ่นดินไทย

วิถีชีวิต สิทธิชนเผ่าพื้นเมือง

มหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย ประจาปี 2554

ระยะวันเวลา: ระหว่างวันที่ 7-9 สิงหาคม 2554สถานที่จัดงาน : สวนเฉลิมพระเกียรติ ๘๐ พรรษา

พระมหากรุณาธิคุณปกเกล้า ฯ ชาวม้งบ้านไทยสมบูรณ์ จังหวัดเชียงราย

เสียงเรียกร้องขอความเป็นธรรมจากพี่น้องม้งภูทับเบิก

ปฎิทินชนเผ่าพื้นเมือง-Tribal Calenda

ความหมายชาติพันธุ์ ชาติพันธุ์คืออะไร

พบ "ชนเผ่าพื้นเมืองกลุ่มใหม่ในป่าอะเมซอน"

ชี้อนาคตภาษากะเหรี่ยงสูญหาย เหตุระบบการศึกษาทอดทิ้งหลักสูตรท้องถิ่น

กลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ร้องขอรัฐบาลใหม่ใส่ใจการศึกษา

ผมเป็นคนปกากะญอ

ครูเจต บุญเป็ง ชีวิตนี้เพื่อชนเผ่าปกากะญอ

อาหารชนเผ่าพื้นเมือง

เมื่อชนเผ่าลาหู่กับคนเมือง พร้อมเพรียงกันขึ้นมาจัดการความขัดแย้งในการอยู่ร่วมกัน

ภูมิปัญญาชนเผ่า 'ปกาเกอะญอ' สานต่อที่ 'มอวาคี'

ฟ้าใส บิ๊กโคล่า นักชกชาวปกากะญอ (นักชกชนเผ่า)

คำประกาศเจตนารมณ์เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย

วันมหกรรมชนเผ่าพื้นเมืองโลก

ผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยง : ชนเผ่าปวาเกอญอ karen

พลังชนเผ่าพื้นเมือง : 9 สิงหาคม วันชนเผ่าพื้นเมืองโลก

รายการม้ง : ม้งวาไรตี้ ตอนที่ 2

รายการม้ง : ม้งวาไรตี้ ตอนที่ 1

พันแสงรุ้ง : ผูกข้อมือเรียกขวัญชาวกะเหรี่ยง ตอนที่ 4

พัีนแสงรุ้ง : เวียผาดุ๊ ผืนป่ามรดกโลกชาวกะเหรี่ยง ตอนที่ 3

พันแสงรุ้ง : วิถีทำข้าวไร่นา และทำไร่หมุนเวียนชนเผ่ากะเหรี่ยง ตอนที่ 2

พันแสงรุ้ง : กะเหรี่ยงไล่โว่ - ปวาเกอญอ ตอนที่ 1

เสวนา คลายปมมิดะและลานสาวกอด

สีสันกับดนตรีชาติพันธุ์

พันแสงรุ้ง ตอน ดนตรีชาติพันธุ์

พันแสงรุ้ง ตอน คนกะฉิ่น

รายการพันแสงรุ้ง ตอน คนกะฉิ่น

ออกอากาศวันอาทิตย์ที่ 23 มกราคม 2554ทางทีวีไทย ทีวีสาธารณะ เวลา 16.30 น.

กะฉิ่น พันแสงรุ้ง ตอน รำมะเหน่า

ระยะวันเวลา: ระหว่างวันที่ 7-9 สิงหาคม 2554
สถานที่จัดงาน : สวนเฉลิมพระเกียรติ ๘๐ พรรษา

ออกอากาศวันอาทิตย์ที่ 23 มกราคม 2554
ทางทีวีไทย ทีวีสาธารณะ เวลา 16.30 น.